niecodzienność

guitar masterpiece (playlist)

2012-02-03T14:51:00.000+01:00

podczas cotygodniowych porządków, od czasu do czasu zaglądam w miejsca rzadziej odwiedzane przez odkurzacz. tym razem trafiło na segment w dużym pokoju a za nim oczywiście poza ogromną ilością kurzu znalazłem płytkę wydawnictwa POPEYE. od razu przypomniała mi się jej historia. kompilację tą nabyłem jeszcze w latach 90. to był czas kiedy płyty kupowałem głównie po okładce. na tej konkretnej znalazłem 3 wielkie dla mnie osobistości: J.Hendrix, M.Knopfler. E.Clapton.

na odwrocie pośród 18 punktowej listy pojawiły się kolejne nazwiska z Santaną, J.Page i J. Mayall'em. to mi wystarczyło, żeby wydać swoje ciężko wypracowane kieszonkowe na ten album. w domu wcale nie byłem rozczarowany zawartością mimo, że większość z 18 utworów na liście była osadzona dalece od mojej ówczesnej szuflady zainteresowań muzycznych. myślę, że między innymi ta płyta pozwoliła mi dostrzec inne szuflady.

zapraszam do słuchania.

w kąciku lektur

2012-01-09T14:20:00.004+01:00

przeczytałem i z czystym sumieniem mogę polecić
świetny kawałek historii miasta Konina, najbliższych okolic i po części całego kraju, opowiedziany w bardzo sympatyczny sposób przez naocznego światka wydarzeń. mecenas Antecki jest pełną humoru, energii i wiary postacią, która bardzo wyraźnie odciska się w umyśle czytelnika, swoją nienaganną postawą człowieka honorowego, działającego zawsze w zgodzie ze swoim sumieniem, ale także jako człowieka rozumiejącego ludzkie dramaty, z którymi wielokrotnie musiał się mierzyć.
gorąco polecam

przy niedzieli

2011-11-06T18:29:00.002+01:00

potrzebuję się wyciszyć, bo niedziela, bo koniec tygodnia...
ale dlaczego nie zmienić reguł? chyba od zawsze, a przynajmniej od kiedy sięgam pamięcią, poniedziałek był dniem, w którym wszystko się zaczynało. a to jakieś postanowienia, a to luźne pomysły, kiedy by człowiek na coś nie wpadł, zawsze odkładało się do poniedziałku. no chyba, że tylko ja tak miałem.
no ale co tam, było minęło.

dziś potrzebowałem się wyciszyć. dlatego postanowiłem w tej intencji pomedytować no i wyszło tak jak należy, a przy okazji jakiś szkic się przytrafił, więc dlaczego czekać z tym do poniedziałku? nie wiem.

ale jedno wiem na pewno, jutro też pomedytuję.
przecież to jest dzień jak co dzień. każdy z nich jest dobry na to aby umrzeć, odrodzić się, lub cokolwiek innego, co tylko sobie jesteśmy wstanie wymyślić. bądźmy panami swoich myśli i nie bójmy się marzyć. tego sobie i wam życzę.

happy halloween *

2011-10-31T23:57:00.000+01:00

na pewno każdy z was myślał kiedyś o nieśmiertelności. ale czy ktokolwiek zastanawiał się o jej skutkach? prawdopodobnie dla kilku nieznudzonych życiem jednostek będzie to strzał w przysłowiową dziesiątkę, ale co z resztą ludzkości?

naukowcy dwoją się i troją nad przedłużeniem naszego życia, ale czy tak na prawdę ma to jakikolwiek sens? z ewolucyjnego punktu widzenia wydaje się, że nie. dlaczego? otóż, z tego co mi wiadomo, a co może zauważyć każdy rozsądny człowiek, jak na razie dzięki wciąż rozwijającej się medycynie, naukowcom udaje przedłużyć się nie naszą młodość, ani nawet wiek średni, a tylko naszą starość. wydaje się, że to nic strasznego. ale czy aby na pewno?

w tym wywodzie pomijam takie aspekty jak wiek produkcyjny, czy też społeczny pożytek ludzi starszych z jednego ważnego powodu, naukowcom jak do tej pory nie udaje się zapanować nad naszą pamięcią. niby nic, a jednak coś jest na rzeczy. osobiście nie potrafię sobie wyobrazić społeczności składającej się z setek, tysięcy a nawet milionów jednostek niepamiętających kim są i co ważniejsze dlaczego są!

a teraz odrobinę przemyśleń na temat dlaczego warto umrzeć w swoim czasie.

pożywienie - żyjemy w czasach, w których dość dobitnie mówi się o milionach ludzi, dla których go brakuje. wg. raportu ONZ właśnie dziś naszej planecie stuknęło 7000 000 000 (słownie siedem miliardów) ludzi. co to znaczy? no cóż, pamiętam, że podczas edukacji wczesnoszkolnej na lekcji geografii, nauczyciel coś mówił o czterech miliardach. minęło paręnaście lat i ludzkość zwiększyła się niemalże dwukrotnie, przy czym nie specjalnie udało się zwiększyć ilość zasobów potrzebnych do wyżywienia. mało tego, wg. raportu tego samego ONZ zasoby naturalne maleją w zastraszającym tempie. chociażby tak wspaniałe i zdrowe ryby, przy tak intensywnym odłowie znikną z naszych mórz już w 2050 roku. dla lasów pozostaje tylko kolejnych kilkaset lat, a obszary chronione takie jak rezerwaty pozostaną tylko miłym wspomnieniem.
woda - już dziś słychać o malejących zasobach naturalnych wód słodkich tak niezbędnej do życia dla wielu organizmów. oczywiście ktoś może powiedzieć, że przecież są morza i oceany, niemalże nieograniczone źródła wody, które wystarczy tylko odsolić. na dziś dzień, technologia odsalania jest nieopłacalna, więc należy się zastanowić, kogo będzie stać na takie dobro? jest i druga strona medalu. odsalanie wody co prawda pozbywa wodę soli, ale również wszystkie inne pierwiastki niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, o czym wiedzą żeglarze korzystający z tego systemu.
śmieci - według global footprint network w 2030 będzie ich tyle, że do ich składowania będziemy potrzebować drugą ziemię. cała radość tworzenia ma ten jeden mankament, że nie potrafimy przetworzyć odpadów, które podczas tego miłego procesu powstają.
przeludnienie - anomalie pogodowe znane są już od kilkunastu lat. istnieją różne wersje tego, jak wpłyną na nasze życie za kilka, kilkadziesiąt bądź kilkaset lat. należy jednak się spodziewać, iż obszary możliwe do zaludnienia będą się kurczyć, a to za sprawą topniejących lodowców, podwyższających się temperatur, czy też patrz punkt trzeci śmieci, które w zatrważającym tempie zabierają nam życiową przestrzeń. faktem już zauważanym jest to, że miejsca przyjazne do zamieszkania się kurczą, a co za tym idzie wzrośnie zaludnienie na metr kwadratowy. idąc dalej tym tropem zwiększy się też rozprzestrzenianie się bakterii, wirusów i wszelkiego innego ustrojstwa, które bardzo skutecznie utrudni nam cieszenie się życiem (nie mówiąc już o samym komforcie z posiadania kawałka swojej przestrzeni).

jak widać z powyższego, komfort życia z każdym rokiem maleje, bądź będzie maleć przy współczesnym modelu eksploatacji naszej planety. a co za tym idzie? z każdym dniem wzrasta zagrożenie wojnami o podstawowe zasoby (i nie mam tu na myśli ropy, a chociażby coś tak banalnego jak wodę). co gorsza, medycyna nie jest w stanie przedłużyć nam młodości. jedyne co jest nam w stanie zaoferować to niską jakość końcowego etapu naszego życia, które proporcjonalnie jest najdłuższe.

oczywiście to wszystko co napisałem wyżej może okazać się kolejną mrzonką, na temat tego jak żyć. jednak w obliczu powyższych faktów nasuwa się pytanie, czy warto być nieśmiertelnym?

ja wiem jedno. chcę umrzeć powoli i świadomie pochłonięty przez morskie fale.
a wy jakie macie pomysły?

motywacją do odpowiedzi na te pytania może być film japończyka shohei imamury 'ballada o narayamie', w którym babcia wybija sobie zęby, by syn zaniósł ją na górę narayama, gdzie wg. tradycji śmierci oczekują starcy z wioski. dla tej rodziny śmierć jednej osoby (najstarzej, z racji na wiek bezproduktywnej) daje szansę na przeżycie nowo narodzonego dziecka. i może to się wydawać niehumanitarne, okropne, bezlitosne, ale wystarczy cofnąć się w czasie o kilka stuleci, by zrozumieć, że wtedy ewolucja sama sobie z tym problemem radziła.
jesteśmy ludźmi i tylko ludźmi. i niestety nasz strach przed śmiercią wykorzystujemy przeciwko sobie samym wszyscy razem i każdy z osobna.

* rozważania oparte o miesiące przemyśleń skorelowane artykułem: "piekło życia wiecznego", przekrój z dnia 31.10.2011

bez ładu i składu

2011-09-29T14:57:00.002+02:00

po raz kolejny wczytuję się w krzepkowskiego, który przenosi mnie do świata, gdzie ludzkość aby przeżyć musi kolonizować inne planety. nie do końca jestem przekonany, czy akcje kolejnych jego opowiadań toczą się w nam znanym układzie słonecznym, czy już czytelnik jest przenoszony daleko poza jego obszar. bynajmniej zwarta akcja podzielona jest pomiędzy poszczególnych obserwatorów-bohaterów, tak jak ma to w zwyczaju, więc czasami ciężko jest się połapać w fabule. jednak jest coś niesamowitego w jego książkach. najzabawniejsze dla mnie jest to, że nawet jak czytelnik wraz z bohaterem trafia na chwilę na ziemię, to wydaje mu się ona taka... nudna, tak chyba to jest dobre słowo.
nie wiem co takiego kierowało andrzejem do pisania tak zakręconych opowiadań, jednak wiem, że jest świetnym obserwatorem i narratorem i jego powieści łyka się jak pigułki na sen.
no właśnie jeżeli mówimy o snach, to krzepkowski jest doskonałym ich inkubatorem.

i jeszcze jedno, za oknem słonecznie i wietrznie. tak jak lubię.
od rana próbowałem przepedałować kilkadziesiąt kaemów, jednak po dwudziestu już miałem dość. może to i lepiej? jestem w lekkiej rozsypce więc nie czuję się zbyt komfortowo poza murami, a tu przede mną weekend, woda i żagle. taniec na ostrzu brzytwy czas zacząć!

bałtyk

2011-09-06T15:30:00.000+02:00

bałtyckie morze, takie 'nasze' a takie przez wielu nieodkryte. do tej pory znałem jego fale zaledwie z kształtów piaszczystych plaż północnej Polski. teraz jednak poznałem jego przyjemne falowanie z samego wnętrza. miałem okazję wypłynąć w jego otchłań, a sam Bałtyk okazał się dla mnie i załogi z którą płynąłem wyrozumiały. zadowolił się mizerną daniną jaką co niektórzy mu oddali i pozwolił po tygodniu tyry wrócić do domu.
ale nie było znowu tak bardzo łatwo.

w dniu zaokrętowania, nie chciało nas morze wpuścić na swoje łono. w cichej przystani w niemieckim Greifswaldzie przy wyskokowych napojach wyobrażaliśmy sobie jak to jest na morzu podczas 7B. bo właśnie tego dnia i przez całą noc huczało w komunikatach pogodowych od ostrzeżeń przed rychłym sztormem, a cogodzinne prognozy prorokowały właśnie siódemkę. więc siedzieliśmy, roztargnieni kilkugodzinną nocną jazdą (w linii prostej 600km), kilkugodzinnym odbiorem jachtu i ształowaniem, oraz już chyba nawet kilkugodzinnym popijaniem trunku - jak mawiał nasz kapitan - 'na myszach pędzony'. humory wzrastały wraz z wypogadzającą się nocą (w którymś momencie przestało wreszcie padać, port przywitał nas deszczem o różnej skali intensywności od ulewy po mżawkę i tak paręnaście razy w ciągu doby) i podnieceniem, które czyhało za każdą mijającą minutą naszej bałtyckiej przygody. wreszcie zmęczenie opadło na powieki i nawet najtwardsi spośród twardzieli nie zdołali oprzeć się pokusie bogini Nyks, która czule otoczyła nas welonem nocy.

o poranku życie nabrało barw o odcieniu delikatnego kaca przegryzionego z mgliste przez pochmurne. no ale przecież nikogo z nas to nie ruszało. szybkie śniadanie, poranna toaleta i prysznic postawiły nas nogi. już tylko kilka godzin dzieliło nas do otwartego morza. kilka godzin, jedna rzeka, jeden most zwodzony, jedna zatoka i już - morze w całej swej okazałości.
po przebrnięciu przez rzekę i przeprawieniu się pod zwodzonym mostem w malowniczym miasteczku Wieck wyszliśmy na zatokę. no cóż, można śmiało powiedzieć, że spodziewaliśmy się czegoś innego a zastaliśmy pięknie gładką taflę wody i wiatr w porywach do 5 węzłów (zdecydowanie za mało aby uprawiać żeglugę na jachcie morskim). niezrażeni powitaniem, zaczęliśmy wdrażać się w system wacht, poznawaliśmy działanie patentów na jachcie, uczyliśmy się sprawnie po nim poruszać - słowem uczyliśmy się naszego domu, którym bez wątpienia stał się na okres tygodnia nasz dzielny jacht. przy łagodnym bujaniu wchodziliśmy w rutynę dnia mierzoną nie godzinami a wachtami. w ciągu tego dnia udało nam się opisać wszystkie fały, rozpracować system szotów oraz wgryźć się w elektronikę, której nie poskąpiono. mieliśmy dwa plotery z mapami i nawigacją, przyrządy pomiarowe wiatru, prędkości, głębokości, temperatury wody (która zawsze wskazywała 54.6) autopilota, radar, stację pogodową, radio ukf. opatrzyliśmy się również z instrukcjami obsługi środków bezpieczeństwa, tratwą, racami itp. słowem dzień pełen wrażeń, a przed nami niechybnie czekała nas noc na morzu.
bez wątpienia zmorą pierwszych dwudziestu kilku godzin na morzu, był brak wiatru, a chwilę po północy gęsta mgła. jacht miał niecałe dwanaście metrów długości i trudno było dojrzeć dziób w jej wilgotnym, chłodnym tchnieniu. i właściwie nie byłoby żadnej sprawy i o czym opowiadać, gdyby nie to, że kurs nasz wiódł nas prosto w poprzek czteromilowego pasa ruty, po której zwyczajowo poruszają się olbrzymie jednostki transportowe. masowce, kontenerowce, tankowce, promy, to wszystko pływało przed nami, a my zawieszeni we mgle bardzo ostrożnie posuwaliśmy się małą naprzód. przez kilka godzin szliśmy wzdłuż, czekając aż mgła się podniesie, co oczywiście stało się dopiero godzinę lub dwie po świcie. całą noc rozkminiałem wszelkie bajery jakie udostępniał radar. przez chwilę poczułem się nawet jak kontroler lotów na wierzy. niestety apetyt radaru na prąd zmusił nas do odpalenia kataryny i zaaplikowaniu dawki energii w akumulatory. chwilę przed wejściem na rutę zrzuciliśmy żagle i pozostaliśmy już tak do samego portu w Ronne na Bornholmie. po 26 godzinach żeglugi udało się dotrzeć cało i zdrów do pierwszego z portów na wyspie. sukces zwieńczyliśmy tradycyjnym toastem 'za ocalenie' i wróciliśmy każdy do swoich zajęć. Ci co mogli spali, inni zwiedzali, jeszcze inni kambuzowali. powoli wachtowa rutyna stawała się nawykiem.

kolejne godziny obrastały rutyną podrywaną wraz z pianą z bryzgów fal, które kolejnego poranka zaczęły czesać morze. ale i tak wszystko było jeszcze przed dzielną załogą 'malika'.
'malik' jest jachtem typu 'bavaria' zaliczonym dzięki stopą do klasy 38, co daje nam nie całe 12 metrów długości i 3,90m szerokości. wysokość od lustra wody do topu masztu wynosiła coś ok. 18 metrów. całkiem nieźle. uposażony na 'bogato' z każdym dniem dodawał nam nowych wrażeń. żagla na 'maliku' też było niemało w sumie coś koło 80m kw. więc jak już dmuchnęło było co z tym płótnem robić. sama zabawa z elektroniką potrafiła wciągnąć mnie na długie chwile bujania, a już toaleta zwana na jachcie kingstonem to całkowity majstersztyk, pełen odlot - już chyba do końca życia nie zapomnę dźwięku popy kibelka. zresztą obsługa tego urządzenia również wymagała kilkuminutowego instruktażu. będąc tam pierwszy raz, zastanawiałem się po co jest handreling (uchwyt) pod umywalką, siedziało się całkiem miło i przyjemnie i doszedłem do wniosku, że nie potrzebne jest podtrzymywanie się. oczywiście złapałem go do ręki i stwierdziłem, że jest lekko obluzowany w punktach mocowania czego nie mogłem zupełnie pojąć. nawet myślałem przez chwilę kto dopuścił się takiego niedopatrzenia na jachcie tej klasy, ale wywnioskowałem, że nie stanowi to żadnego niebezpieczeństwa dla dalszej żeglugi i o temacie zapomniałem. aż do czasu, ale o tym może trochę później. z każdym kolejnym dniem, każdą godziną nabieraliśmy coraz więcej wprawy, czuliśmy się coraz pewniej na naszym jachcie. a jacht nas wynagradzał, coraz bardziej ochoczo podskakując na falach. no ale kolejny dzień zaczął powoli zbliżać się do końca. na kilka godzin przed zachodem słońca, chwilę po obiedzie zjedzonym na pełnym morzu doszliśmy do wniosku, że pora opuścić pokład plażowy i skorzystać z kąpieli w Bałtyku głębokim w tym miejscu na blisko 50 metrów. oczywiście odczekaliśmy swoje, aby obiadek się dobrze ułożył i hura! do wody. jak już wspomniałem wcześniej czujnik temperatury wody wskazywał stałe 54,6 stopni Celcjusza jednak nijak to miało się do rzeczywistości. ale aby być uczciwym muszę przyznać, że woda była tam cieplejsza niż na wybrzeżu w naszym kraju. starczyło tego na tyle aby po piętnastu minutach i rundzie wokół jachtu wyjść na słoneczko w pełni usatysfakcjonowany miłą odmianą od żaru lejącego się z nieba.
ale jak już pisałem wcześniej słoneczko chyliło się już ku zachodowi, a do portu pozostało jeszcze z 10 mil. wiać już dawno przestało, żagle opuszczone, więc nie pozostało nic innego jak odpalić katarynę i dopchać się do portu. tym razem wypadła moja wachta, więc do ostatniej komendy 'stoimy', która padła przy kei w Tejn stałem za sterem. a dalej to już wiadomo, 'za ocalenie', wachty wracają do zajęć, podwachty mają wolne, kambuźniki szykują jakąś szamę.
wieczór nadszedł niespodziewanie szybko, wyluzowane wachty ochoczo zasiadły do kolacji, delikatnego napitku i talii kart pod tytułem poker - texas holden czy jakoś tak.
ja w między czasie sobie dumałem, że jednak podejście do portu łajbą, która waży ponad 7 ton, nie jest wcale takie łatwe. przy tych manewrach przydało się całe moje żeglarskie doświadczenie, z którego z miłą chęcią korzystałem. no i oczywiście stery strumieniowe na dziobie, bajer ponad bajerami. zdecydowanie ułatwiają manewry w ciasnych miejscach portu.

kolejnego dnia rano, wszystkie wachty zostały wyluzowane do godziny 14-tej, w celu odbycia parokilometrowej wycieczki do ruin zamku Hamershus. wyprawa tak samo ciekawa jak i ciężka, zwłaszcza w upalny dzień i na lekkim kacyku. pielgrzymki pod ruinami przypominały te z jasnej góry czy lichenia, ale jakoś się to całe towarzystwo w tych ruinach wymieszało i nie było tak najgorzej. fajnie bo ze szczytu klifu z muru obronnego przy tej pięknej pogodzie było widać wybrzeże szwecji oddalone od wyspy o niecałe 20mil. fajny widok w bezkresie morza wokół.
na sesji fotograficznej zeszło nam ze dwie godziny, po których wyruszyliśmy w drogę powrotną. oczywiście wracając zahaczyliśmy o Allinge, bardzo ciekawy i zawsze zatłoczony port. droga powrotna trochę się nam przeciągnęła i do tejn dotarliśmy dopiero ze dwadzieścia minut po deathtime, przez co naraziliśmy się na gniew kapitana. jednak szybki obiad i uczucie sytości na powrót obdarzyło całą załogę dobrymi humorami i wszyscy radośnie powrócili na swoje stanowiska manewrowe gotując się do wyjścia z portu na kolejny nocny przelot.
zaczęło się niewinnie wiatr dochodził w porywach do 16 węzłów, co w skali beauforta daje sztywną czwórkę, czyli właściwie to co jachty morskie lubią najbardziej, no i ja też. ale to był dopiero początek.
ledwo wychyliliśmy się za południowo - zachodni cypel wyspy, dołożyło nam jeszcze ze 4 węzły (5 w skali beuforta), stan morza z 1-2 bardzo szybko podniósł się na 2-3 i zaczęła się jazda. na chwilę przed totalnym zachodem słońca zobaczyłem na skali wiatromierza 21 węzłów wiatru, później już przestałem zajmować się pierdołami a skupiałem się tylko na tym aby utrzymać jacht na kursie, a gdy kambuz szykował kolację próbowałem ku radości wszystkich, którzy jeszcze się potrafili cieszyć sytuacją 'jechać bruzdą'. tego wieczoru, a właściwie nocy wachta przedłużyła mi się ze standardowych 4h do 6, ale wziąłem to na siebie z całkowitą przyjemnością.
aaa, bo bym zapomniał, w którymś momencie, jeszcze na chwilę przed wachtą poczułem, iż muszę się udać do kingstona na dwójeczkę. pamiętacie moje rozważania na temat handrelingu?, otóż okazało się, że przydaje się, bez dwóch zdań jest cholernie potrzebny. usiadłem jak zawsze, i okazało się, że ta kobyła zaczęła wierzgać i to jak jakiś dziki zwierz, próbujący zrzucić ze swojego grzbietu niepokornego kowboja. istne szaleństwo. pierwsze co to łapię za handreling. mało tego, że zrozumiałem dlaczego się tu znalazł, zrozumiałem również dlaczego jest obluzowany. do tego okazuje się, że aby utrzymać się w siodle sam handreling nie wystarcza, więc zapieram się czym i o co mogę byle tylko wytrwać w postanowieniu nr 2. cała akcja trwała może ze 2 minuty, może 3. wyjść stamtąd okazało się również nie lada wyczynem, drzwi otwierały się do środka, co przy takim rozkołysie było trudne do przebrnięcia, bo albo dociskało się drzwi wchodząc na fale, albo się z nimi wpadało do kibelka z fali schodząc. i chociaż co siódmą falę następowała chwila ciszy przed dziadem (gdzieś 15 sek) to i tak trudno było wyczaić odpowiedni moment na wyjście. ale jak widać udało się.
później to już z górki było.

chwile po świcie wiatr dymał już równe 20 węzłów w porywach dokładał jeszcze ze dwa. zaraz przed wejściem na kurs pilotażowy w okolicach północnej części Rugii (szlak wodny tutaj o szerokości może ze 200m ograniczony znakami torowymi) założyliśmy pierwszy ref na grocie, zmniejszyliśmy jeszcze genue i byliśmy gotowi na kolejnych kilkanaście mil.
mimo że żagle zrefowane w porywach wiatru dziobem i tak rzucało na każdą stronę do tego stopnia, iż miałem obawy czy te dwieście metrów aby wystarczą żeby się zmieścić. ale starczało za każdym razem. po kilku godzinach walki z jachtem weszliśmy w końcu na spokojne wody zatoki Wieck, bujało i owszem ale już nie tak stromo jak w nocy. po kolejnych kilku milach i opłynięciu całej masy zielonych i czerwonych boi kursowych dotarliśmy do portu w Lauterbauch. Dawno nie czułem się tak zajechany. mięśnie pleców paliły mnie żywym ogniem zakwaszonego mięśnia. jedyne o czym marzyłem to przybić do pomostu i zmyć z siebie noc ze świtem. Wreszcie udało się zmieścić między wyjątkowo wąskimi dalbami, rzucić cumy na pomost, stanąć i wypić za ocalenie. Jakieś śniadanie, prysznic i przy okazji niespodzianka - niemiecka policja zainteresowała się naszym wypasionym jachtem i wyposażeniem ratunkowym (gaśnice, tratwy, kapoki, itp). kupę zabawy było bo nasz niemczyk pod prysznicem, a niemieccy policjanci wodni ani mru, mru po angielsku.
po raz kolejny sprawdziło się, że brać żeglarska sobie pomaga w chwili gdy z sąsiedniego jachtu (niemiecka załoga) przyszła pomoc w postaci tłumacza z niemieckiego na angielski i w drugą stronę też. po dwudziestu minutach policja sobie poszła a sąsiedzi powiedzieli nam, że nie zaprasza się ich na pokład bo (jak zresztą się przekonaliśmy), są gotowi wywrócić go do góry nogami aby znaleźć coś co się nadaje do mandatu. Nam nie dali, ale chyba tylko dlatego, żeśmy zaczęli sobie z nimi zdjęcia robić, co niewątpliwie zmobilizowało ich do szybszej pracy.
po szybkim drugim śniadaniu ekipa poszła się rozglądać po mieście a ja po prysznicu poszedłem odespać zwariowaną nockę. żeby było śmieszniej właściwie większość mojego spania odbywało się za dnia w portach, lub na kilka chwil po wyjściu z ich główek, jakoś nie miałem głowy do tego aby na morzu spać, wokół tyle się działo...
wieczorem po obiadku dołączyłem do grupy zwiedzających i przespacerowaliśmy się do Putbus. właściwie żywego ducha po drodze ani na miejscu nie udało się spotkać, ale było koło 21-wszej, więc można było się tego spodziewać.
po kolejnej godzinie marszu wróciliśmy na jacht. już z daleka można było usłyszeć ożywione rozmowy pozostałej załogi, więc z trafieniem nie mieliśmy problemu. wieczór kapitański mijał w dobrych humorach, każdy mówił o swoich odczuciach sympatiach i antypatiach morskich, piliśmy wino, piwko i co tam jeszcze w butelkach było. co niektórzy przemęczeni ciągłym odsypianiem położyli się spać, ale wszyscy już gdzieś w głowach mieliśmy, że niechybnie zbliża się koniec naszej przygody.
nad ranem kończyła się moja wachta, więc po wyjściu z portu w kierunku Greifswaldu zległem na dwie godzinki w koi. od tej chwili wszystko kręciło się jakby w przyspieszonym tempie. zatoka, kanał, most zwodzony, po drodze tankowanie by wreszcie dotrzeć na miejsce do portu docelowego. tam szybkie rozształowanie jachtu, gruntowne sprzątanie i na końcu miłe zaskoczenie na twarzy bosmana odbierającego jacht, który z wielkim zdziwieniem stwierdził, że jacht w lepszym stanie przypłynął niż wychodził z portu.

rejs morski jest fantastyczną formą relaksu, oderwanie się od spraw codziennych jest na jachcie pośrodku morza bardzo łatwe. kończą się komórki, coś takiego jak internet nie ma racji bytu, dookoła tylko wiatr, fale i plusk wody rozbijającej się o kadłub jachtu. to wycisza z wielką mocą. a choroba morska? no cóż, ja na tą chwilę mogę włożyć ją na półkę z mitami. chociaż kilka osób zapoznało się z nią, mnie to jakoś obeszło. według mnie, wszystko jest tylko kwestią nastawienia. jedno wiem na pewno, jak już kogoś to dopadnie, to nie ma co się z tym męczyć, tylko walnąć daninę morzu za burtę i położyć się spać, a po przebudzeniu nikt już o tym nie będzie pamiętać, nawet sam zainteresowany. tak to działa w większości przypadków.

bałtyk drugi

2011-08-21T10:21:00.000+02:00

o to krótka relacja wideo z rejsu. troszkę widać jak bujało, jednak człowiek straci młodość i zdrowie zanim uda mu się oddać prawdziwą jazdę na fali. chociaż w pewnym momencie przychodzi moment, że już nie myśli o niczym innym jak tylko o tym by się czegoś trzymać ;)

bałtyk pierwszy

2011-08-20T16:54:00.001+02:00

o proszę taka o to notka prasowa w dziale sportowym się ukazała na temat mojej przygody z bałtykiem ;)

miłej lektury. później zamieszczę bardziej obszerny zapis z wyprawy...

swobodne przemijanie pośród martwej kakofonii lazurowych dźwięków

2011-07-17T22:04:00.000+02:00

nazbyt często zapominamy kim jesteśmy. zagonieni obowiązkami wykrzykujemy coś do telefonów naśladując dźwięki rozmów. brakuje nam czasu, żeby choć przez chwilę zrobić coś dla siebie. a warto każdego dnia na chwilę się zatrzymać. przycupnąć gdzieś zboku głównego nurtu życia by przez chwilę cieszyć się przemijaniem.

fajny pomysł

2011-07-05T22:14:00.000+02:00

kiedyś ktoś, zapewne podczas wietrznego popołudnia przy młócce, sobie pomyślał, że dlaczego nie. bo skoro na rzece to działa, to i przecież można i z wiatru zrobić użytek. i nie bez kozery żniwa odbywają się w okolicach późnego lata i wczesnej jesieni. zauważyliście jak często wtedy wieje?

powolne przemijanie

2011-07-04T22:34:00.000+02:00

ostatnio dużo się przemieszczam dzięki czemu odnajduje wspaniałe miejsca w okolicy. jestem pewien, że każde miasto (to duże i to małe) ma takie perełki. możecie mi wierzyć lub nie, ale w promieniu 40km jest u mnie tego bez liku. i fajnie.

teraz całkiem niedawno znalazłem 'machinę czasu'. Ogromną drewnianą konstrukcję z wieloma poziomami naszpikowaną wielkimi kołami, trybami, sprzężonymi ze sobą w skomplikowane przekładnie sterowane pokrętłami. niestety od dawna nie była używana i nie spotkałem nikogo w okolicznych wioskach, kto by się znał na jej obsłudze. jedyne co się dowiedziałem, to to, że sam Konstruktor - jak głosi legenda - użył jej ostatni raz ze 130 lat temu.

okoliczni mieszkańcy gadają, że jeszcze dwa pokolenia w tył wnukowie Konstruktora dumnie strzegąc tajemniczych mechanicznych trzewi, doglądali rygli, zamków, przekładni. smarowali tryby, wymieniali spróchniałe deski na całkiem nowiutkie by, Konstruktor - jak tylko się zdecyduje - mógł powrócić do miejsca, z którego wyruszył w nieznane. jednak ostatni wnuk zmarł tragicznie na początku XIXw. podczas rutynowych czynności konserwacyjnych nie pozostawiając po sobie żadnego następcy.

przez ostatnie długie lata nie było komu maszyny dopilnować, więc przemija wraz z mieszkańcami okolicznych wiosek, którzy równie mocno wrośli w szeroki pejzaż 'międzydoliny', którą wspólnie zamieszkują.

wieść okoliczna niesie, że równo co rok, zawsze na trzy dni przed zbiorami żyta machina owa wydaje z siebie dziwne dźwięki, jakby zasapana ciężką pracą obojętnie parskała, na to, że ktoś gdzieś tam czeka, aby powrócić do wzgórz 'międzydoliny'.

elektroszum

2011-07-02T17:20:00.000+02:00

przez większość życia linie proste wpisywane w przyrodę były dla mnie na tyle zjawiskowe iż potrafiłem godzinami nad nimi medytować. całkiem niedawno odważyłem się na pewien krok i ot co z tego wyszło...

rurami tymi prosto z elektrowni wypływa szlam (wodnista zawiesina popiołu) co powoduje dość nietypowy efekt dźwiękowy tak jakby nienastrojony radioodbiornik czy tv.

ciemną nocą...

2011-06-30T16:47:00.000+02:00

lubię nocne wędrówki i chociaż ostatnio mało przemieszczam się nocami, to jednak czasami udaje mi się to. a tak było wczoraj.

kilka chwil

2011-06-25T11:32:00.000+02:00

dawno mnie nie było w tym miejscu. jest kilka powodów jednak wcale nie mam zamiaru ich tutaj przedstawiać. dzisiaj korzystam z sytuacji, że mam pierwszą wolną sobotę od mniej więcej pół roku więc nadrabiam zaległości zerojedynkowe. normalnie siedziałbym teraz na jachcie pośrodku jeziora i bujałbym się zanurzony głową w obłokach odbijających się w jeziornej toni.

w swoim życiu widziałem kilka tęcz, jednak te kilka długich sekund zeszłej niedzieli zaskoczyło mnie szczególnie mocno. cieszę się, że udało mi się lepiej bądź gorzej skraść ten moment już na zawsze. i nie mam na myśli fotografii a jedynie świadomość tej chwili, która głęboko zapadła mi w pamięć.

wielka to chwila

2011-04-22T20:29:00.000+02:00

no i już się kołysze na falach jeziora. hm... całkiem jej do twarzy w tym otoczeniu.

idę spać, padam na twarz...

coraz bliżej święta

2011-04-21T19:39:00.001+02:00

no niestety z przyczyn od nas niezależnych nie udało się dziś zwodować 'poziomki'.

ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. wszystko wskazuje na to, że jutro będzie czas aby zrobić małą rundę po jeziorze ;). prace wciąż trwają. dziś właściwie udało się dopiąć wszystkie nabrzeżne roboty bosmańskie przy skorupce, więc jutro wystarczy zrzucić na wodę, postawić maszt, założyć ster, miecz, otaklować i szuuuu po jeziorku.

no i piknie jest

2011-04-20T23:02:00.000+02:00

no dziś krótko. jeżeli się uda wszystko co założyliśmy dzisiaj to jutro 'poziomka' schodzi na wodę.
jest antyfouling już na dnie, czyli tam gdzie powinna być. w środku też odrobina 'zmiękczenia' tej nieprzepastnej bieli. 3ba było to przełamać bo oczy paliło. aaa, bo bym zapomniał.
jutro zrywana jest taśma maskująca więc to co teraz wydaje się dziwnie poszarpaną krawędzią jutro będzie ładnie zarysowaną linią - takie są założenia, a co wyjdzie to się zobaczy ;)

słońce grzeje coraz mocniej.

2011-04-20T08:02:00.000+02:00

trochę tu cicho, wiem. jednak nie ma co się martwić prace postępują. jednak postępy chociaż bardzo duże, jednak niewidoczne na zdjęciach. jak na razie udało się, kilkakrotnie przemalować kadłub żaglówki od wewnątrz jak i na zewnątrz. w tym momencie, w pełnym słońcu bez przyciemnianych okularów bardzo ciężko jest zawiesić oko na skorupce. już niedługo wrzucę kilka zdjęć poglądowych jak na razie zastanawiamy się jak nieco stłumić ten blask i wydaje się, że chyba mamy jakiś pomysł.

porywista wiosna

2011-04-08T22:40:00.000+02:00

pogoda nadal się świetnie bawi, więc dziś nie wiele udało się zrobić przy żaglówce. jednak udało się w kingstonie położyć instalację wodną a na jutro jest plan z kanalizą. oj będzie się działo.
to tyle, padam na twarz. dobranoc

czas oczekiwania na wiosenną burzę umila zabawa w berka i myszkę z pogodą...

2011-04-08T07:27:00.000+02:00

wczoraj udało się, położyć warstwę farby na burty. niewiele widać, więc zdjęć nie będzie.

bardzo ciekawe warunki atmosferyczne się tworzą. wczoraj było bardzo ciepło i wietrznie. na jeziorze tworzyły się 'bałwanki' co zapowiadało bardzo ciekawą żeglugę. ciekawą, ale wymagającą dużej uwagi i rozwagi. niestety wszystkie łajby jeszcze na lądzie, więc nie było na czym popływać. ale już nie długo. po południu przyszedł deszcz co skutecznie uniemożliwiło kontynuacje prac malarskich na żaglówce. teraz niestety, tak to będzie wyglądać, zabawa w berka i myszkę z pogodą. idealnie by było, jak trafiły by się z dwa dni bez wiatru pełne słońca.

a to fotka z początków prac oddająca co nieco skalę przedsięwzięcia.

a tak to wygląda dziś

2011-04-05T22:16:00.000+02:00

kończy się właśnie kolejny uczciwie i z radością przepracowany dzień.
udało się dzisiaj zakończyć jeden etap i - co ważniejsze - przygotować 'skorupkę' do kolejnych prac. a możecie mi wierzyć, nie było łatwo.

operacja wymagała obecności 9 osób w jednym miejscu i na dodatek jednocześnie. a bardziej oblekając w słowa, chodziło o to, aby kadłub jachtu przewrócić z powrotem na 'koła'. przy pomocy kilku żeglarzy udało się to bez większego wysiłku. jednak gabaryty jachtu sprawiły, żeśmy wszyscy musieli się nieźle nagłowić. ale udało się przetoczyć kadłub (przy zachowaniu szczególnej ostrożności aby nie narobić szkód), i dodatkowo umieścić na podnośniku. to wiele ułatwia. z drugiej strony sprawia, że okno czasowe na wykonanie dalszych prac powoli zaczyna się przymykać. już tłumaczę dlaczego. Chodzi o to, że powoli zbliża się deadline na rozpoczęcie prac przy jachtach w celu przygotowań ich do sezonu. aczkolwiek jeszcze tego nie widać, ale podejrzewam, że lada moment i zjedzie się narodu i będzie się działo. podnośnik okazuje się bardzo przydatny w tych pracach, ponieważ umożliwia uniesienie kilkutonowego jachtu na sporą wysokość, co zdecydowanie ułatwia pracę nad jego dnem. w moim przypadku jakby nie miało to większego znaczenia bo jacht leżał do góry 'kołami'. jednak większość jachtów nie ma takiej fizycznej możliwości, zresztą na zdjęciach częściowo widać dlaczego. a właśnie zdjęcia. no cóż, nie udało mi się uchwycić samej operacji przewracania, niestety jeszcze nie opanowałem do perfekcji możliwości bycia w dwóch miejscach jednocześnie, a poza nami dziewięcioma facetami przy jachcie, nie było nikogo, kto miałby wolne ręce aby zrobić fotkę. no nic to, przeżyjemy.

wiosna płacze

2011-04-04T19:41:00.000+02:00

dziś pogoda się załamała i spadła płaczem na moją głowę. z tego powodu prace musiały zostać wstrzymane. było tak mokro i padało spod tylu różnych kątów, że nawet nie wyciągnąłem aparatu żeby to udokumentować. ale są i dobre wieści. po dokonanej inspekcji wczorajszej pracy okazuje się, że robota została wykonana należycie. można było nawet zaobserwować na czym polega działanie nanofarby. woda na pomalowanej powierzchni momentalnie się skraplała i spływała tysiącem kropel jak po świeżo nawoskowanym lakierze samochodowym. no cóż dobre i to ;)

ciągle do przodu

2011-04-03T20:38:00.000+02:00

wczoraj trochę skropliła się atmosfera, więc nie było szans aby ruszyć z robotą. za to dziś udało się pchnąć co nie co. szczerze to już nie mogę się doczekać końca prac, by wreszcie zrzucić 'skorupkę' na wodę i zrobić rundę po jeziorze.

wiosna nie odpuszcza...

2011-04-01T22:39:00.000+02:00

... więc i mi nie wypada.

wciąż trwają bardzo intensywne prace "skorupką", a właściwie nad ośmioma metrami kwadratowymi jej dna. wydawać by się mogło, że to tylko osiem metrów. jednak przelicznik wygląda nieco inaczej. te osiem metrów kwadratowych należy pomnożyć przez wszystkie lata zaniedbań, a patrząc po ilości warstw, które właśnie udało się zebrać było ich co najmniej osiem (liczę, że przyrastała jedna warstwa co dwa lata).

no ale dość marudzenia.

udało się dziś zakończyć proces oczyszczania. od teraz każda godzina włożona w kolejne etapy pracy, będzie tak zwaną wartością dodaną, czyli krótko mówiąc zmiany powinny być bardziej dynamiczne (te niebieskie plamki są jakby zwiastunem tego dynamicznego przyrostu). jednak z doświadczenia wiem, że może to wyglądać inaczej. nie mniej musicie mi zaufać najgorsze mamy już za sobą ;)
mam taką cichą nadzieję, że w końcu po każdym dniu pracy przestanę wyglądać jak młynarz.

wiosennych prac ciąg dalszy

2011-03-31T21:19:00.000+02:00

dziś prace wyraźnie przyspieszyły. udało się wreszcie zeskrobać to cholerstwo z kadłuba (farbę antyporostową), a nawet przemyć acetonem dno. niestety zabrakło troszkę rozpuszczalnika, żeby wykończyć robotę na dziobie, ale jutro też jest dzień.
co ważniejsze, w tym momencie dno jest przygotowane do kolejnych działań. a jest tego jeszcze sporo. oczywiście w dalszym ciągu będę zamieszczał relacje z kolejnych etapów prac.

wiosna sprawia, że skóra nabiera rumieńców

2011-03-30T22:05:00.000+02:00

tak to wygląda po kolejnych pięciu godzinach. już niewiele zostało, tak samo jak na moich dłoniach już niewiele jest miejsc bez odparzeń, odcisków i otarć. nie narzekam bońciepanieboże, staram się tylko oddać skalę włożonej pracy. odciski, odparzenia i otarcia biorą się nie z nienauczonych ciężkiej pracy dłoni a z jej charakteru. powiem inaczej, od poniedziałku kiedy się babrzę z tym dnem, spróbowały do tej pory mi pomóc trzy osoby. bardzo szybko znalazły sobie inne zajęcia, hihi. praca wymaga stoickiego spokoju, cierpliwości, sprytu i żelaznych dłoni, których jak się okazało niestety nie posiadam. no cóż okazuje się, że godziny spędzone na rowerze niewiele pomagają w hartowaniu dłoni ;)
aaa, bym zapomniał na twarzy i na karku pojawiają się pierwsze objawy słońca :)

same korzyści :)

wiosna, wiosna

2011-03-29T21:50:00.000+02:00

może tego nie widać na pierwszy rzut oka, jednak praca wre.
tak jak już wspominałem wczoraj usuwanie antyfoulingu nie należy do najprzyjemniejszych prac, jednak czasami warto to wykonać.
otrzymałem dzisiaj w nagrodę kilka odcisków na dłoniach, odparzeń na poszczególnych palcach, ale i tak jest super. kolejny dzień na świeżym z widocznymi oznakami postępów w pracach.

i pewnie jest to całkiem prozaicznie, jednak oglądanie efektów swojej pracy ma w sobie coś oczyszczającego. w mgnieniu oka człowiek zapomina o troskach i chociaż przez chwile w tych dziwnych czasach, ma swoje własne święto.

jak widać na zdjęciach, procedura jest banalnie prosta, wystarczy posmarować przygotowaną powierzchnię do usunięcia budyniowatym czymś o zapachu bliżej nie określonym (co niektórzy są w stanie odnaleźć w tym zapachu budyń, jednak ręczę, że to tylko budyniowato wygląda), następnie odczekać kilka minut, po czym za pomocą widzianych skrobaków spróbować dziadostwo usunąć. słowo 'spróbować' ma tutaj kluczowe znaczenie. ten ogrom pracy, który można powyżej podziwiać został wykonany w czasie mniej więcej 5h, z małymi przerwami na złapanie oddechu.

nie jest łatwo, ale to było wiadomo z góry. jednak każdy słoneczny dzień przybliża nas do osiągnięcia całkowitego sukcesu. poza tym, jest bardzo przyjemnie spędzać czas na świeżym i obserwować otoczenie, które jakby nie było właśnie zaczyna się wybudzać ze snu po długiej zimie. słychać coraz więcej różnych nawoływań pośród wszelakiego ptactwa wodno - lądowego, czuć specyficzny zapach wody i widać nieśmiałe odrosty pośród traw i drzew na przystani. plan jest taki, by za dwa tygodnie to maleństwo już bujało się na wodzie, więc nie pozostaje nic innego jak zakasać rękawy i...
trzymać kciuki ;)

wiosna ma zapach żelkotu

2011-03-29T00:01:00.001+02:00

przyszła wiosna.
jakoś specjalnie swoim początkiem nie rozpieszcza, jednak dzisiaj można było swobodnie spędzić czas na świeżym. a skoro za oknami jest przyjemnie, postanowiliśmy z trzonem braci żeglarskiej 'odśnieżyć' co nieco sprzętu na przystani.

wszem i wobec ogłaszam, iż przygotowania do sezonu 2011 właśnie się rozpoczęły. a co za tym idzie? praca, praca i jeszcze raz praca. wielogodzinne medytacje nad dopieszczaniem kadłubów jachtów, zdzieranie starego antyfoulingu (powłoka zapobiega przed porastaniem części podwodnej kadłuba glonami), by położyć nowy, wszelkie uzupełnianie ubytków w laminacie oraz laminowanie tych części kadłuba, których nie da się zaszpachlować.
na rozgrzewkę chwyciłem za szlifierkę oscylacyjną, załadowałem papieru o gramaturze 320, i tak już było przez mniej więcej kolejnych 5 godzin.
zabrałem się z tym sprzętem za 'poziomkę'. jachcik, który w zeszłym roku udało nam się uratować przed zezłomowaniem. włodarze prawdopodobnie postawili na nim krzyżyk, a tu proszę. jacht przez cały sezon wypływał wraz ze szkółką żeglarstwa od początku czerwca do końca listopada.
po kilku godzinach w pyle burta prawa przejrzała na tyle, żeby można było określić zakres dalszych prac, w między czasie zostały dokonane próby na wspomnianej wyżej warstwie antyfoulingu (to to brązowe bordo na zdjęciach). muszę tutaj nadmienić, że nie poznałem nikogo pośród żeglarzy, którzy na samą myśl o usuwaniu antyporostówki z dna nie dostają dreszczy. najogólniej, chyba najbardziej nielubiana robota przy jachcie.

a jutro znowu, słońce, jachty i szumna keja. na razie wygląda to dość nietypowo (pośród zimującego na brzegu sprzętu ciężko jest dojrzeć chociaż kawałek wody), ale za miesiąc będzie już nieco inaczej.

rozmowy z lustrzanym odbiciem

2011-03-02T00:15:00.002+01:00

- gdzie byłeś?
- wiesz?, w zasadzie to nie wiem. jednak, gdziekolwiek bym nie spojrzał widziałem gwiazdy.
- hmm, to ciekawe. czy zobaczyłeś tam, w tych gwiazdach, coś ciekawego?
- trudno powiedzieć czy coś w nich widziałem, jednak przez cały czas słyszałem coś, tak jakby ktoś szeptał mi na ucho.
- i co Ci szeptał?
- no tak po cichu mówił coś o tym, że ...

'może i nic nie dzieje się przez przypadek, ale czy warto nad każdym przypadkiem tak bardzo trwonić czas?
przecież zdarzył się, od tak - bo zaistniała taka możliwość w jego wszechświecie zdarzeń. jednak czy rozmyślamy nad tym, dlaczego właśnie (w tej właśnie chwili) przejechał samochód po drodze osiedlowej za płotem? chyba nie! więc po co marnować czas, na rzeczy przyziemne? ...
- przeszłość kreuje teraźniejszość, bez względu na to jak postrzegamy przyszłość!'

... tak, właśnie jakoś to słyszałem.
i co ty na to?
- no cóż muszę przyznać, że trochę mnie zaskoczyło to, co usłyszałeś od gwiazd. jednak, wiesz co?...
chyba jednak coś w tym jest!

się dzieje

2011-02-07T13:06:00.001+01:00

zbliża się wiosna, chińczycy przeprowadzają ekspansję na zachód, w polsce rośnie niezadowolenie obywateli a wraz z wzrastającą aktywnością słońca może się zdarzyć, że przestaną działać urządzenia GPS.

słowem robi się niezły kocioł.
jednak bez obaw. wiosnę wszyscy lubimy (albo zdecydowana większość), chiny ze swoją ekspansją mogą przejść niezauważenie, co nie zmienia faktu, że europejscy pracodawcy zafascynowani dalekowschodnim systemem pracy podkręcają bez umiaru śrubę swoim pracownikom - jednak nadal pozostawiają im wybór, po cichu sugerując, że na ich miejsce czeka już kilku wykwalifikowanych pracowników. niezadowolenie obywateli przypada na typowy okres końca zimy, a GPS-y jeśli przestaną działać, to pewnie wydarzy się to najwcześniej pod koniec 2012 i z początkiem 2013 roku, kiedy to aktywność słońca będzie największa.

więc, nie ma co marudzić, ani tym bardziej się martwić
a w oczekiwaniu na wiosnę należy częściej się uśmiechać.
i tyle!

o kucharzu, który jak dotąd wielokrotnie wymigał się śmierci

2011-01-27T13:26:00.000+01:00

od kilku dni a właściwie nocy, pływam wielką fregatą pod pełnymi żaglami.
pojawiam się na pokładzie w różnych rolach. jako marynarz, jako oficer, jako obserwator, a nawet pojawiam się jako wysoko dystyngowany pasażer.
ta złożoność moich ról pozwoliła mi bardzo dokładnie rozeznać się w codziennym życiu na żaglowcu. świadomie pomijam tutaj narodowość żaglowca, ponieważ jak do tej pory jeszcze nie zauważyłem żadnych znaków szczególnych dla konkretnej nacji.
nieważne.

co jest bardziej ciekawe, żaglowiec z zewnątrz wygląda bardzo, hm... tradycyjnie, czyli posiada piękny smukły kadłub koloru białego, z którego dziobu celuje w morza i oceany wielometrowy drewniany bukszpryt. drewniany pokład mieści pod sobą przestrzenie ładunkowe i międzypokład, w którym toczy się codzienne życie tych członków załogi, którzy akurat mają przerwę między wachtami. w części rufowej (tak samo jak i z dziobu) coś na kształt nadbudówki. w tej tylnej mieści się kapitańska kajuta, oraz kilka kajut dla 'ważnych pasażerów'. w dziobowej mają swoje miejsce kabiny dla zwykłych pasażerów.
wszystkie mosiądze znajdujące się na pokładzie, nad pokładem i pod nim, są wyglancowane o czym można się przekonać, podziwiając własne odbicie w ich powierzchniach, a w słoneczne dni dają o tym znać piękne refleksy.
dwa przednie maszty o standardowych kolumnach niosą na sobie pięć pięter rej, na których podwieszone są żagle rejowe (takie prostokątne), na maszcie rufowym (bezanmaszt) jest bezan w kształcie trójkąta. pomiędzy masztami do wiatru prężą się po trzy sztaksle między masztowe, a od bukszprytu do masztu fokowego (tego najbliżej dziobu) mamy sztaksle dziobowe. więc tak jak już pisałem wygląda to całkiem poprawnie i normalnie.
jednak nie do końca wszystko takie normalne jest. bo, o to na przykład, wystarczy zbliżyć się do któregokolwiek z masztów na wyciągnięcie ręki i wszystko się zmienia. ja się o tym przekonałem już pierwszego dnia, kiedy byłem zaokrętowany jako marynarz.
dostałem od bosmana zadanie aby sprawdzić mocowanie sztaksli na grotmaszcie (ten środkowy), więc zabrałem się do tego najlepiej jak umiałem. dopadłem do want grota i zacząłem się po nich wspinać na górę, co wywołało ogólne rozbawienie u wszystkich na wachcie, jednak niezrażony ich uśmiechami parłem do góry w swoim dość szybkim tempie. kiedy już się znalazłem kilkadziesiąt metrów nad ziemią i wykonałem zadanie, będąc już przy maszcie zobaczyłem, że na grotmarsrei czeka na mnie bosman. najpierw pogratulował mi szybkiego wykonania zadania, potem opieprzył za bieganie po takielunku, a następnie pokazał mi windę?!, którą się porusza po masztach. no faktycznie była tam winda. nie zauważyłem jej, ponieważ jak już wspomniałem kolumny masztów były standardowe. nic nie wskazywało na to, że w środku drzewca coś się znajduje, a już na pewno nie sześcienna winda standardowych rozmiarów windy towarowej w szpitalach. kiedy już się schowaliśmy z bosmanem w środku windy, zaraz po zamknięciu drzwi bosmanowi twarz się rozchmurzyła dopadł mnie i obściskał na wszystkie sposoby. onieśmielony zapytałem z jakiego to powodu, na co on odpowiedział, że jak był mniej więcej w moim wieku (widać po nim było, że miał dobre 80lat na karku, mnie się wydawało, że jestem 20sto latkiem), to tylko w ten sposób ganiało się po masztach. wzruszył się na mój widok przypomniałem mu jego młodość. zapytałem jeszcze dlaczego teraz nie wolno, odpowiedział, że przepisy bhp, i takie tam różne, w które nie specjalnie wnika bo lubi to co robi i nie chce sobie formalizmem zepsuć tego smaku. przed wciśnięciem guzika z napisem 'pokład' dodał jeszcze, żebym nigdy więcej tego nie robił, a po dojechaniu na miejsce (5 sekund później), przy wszystkich wlepił mi dodatkowe roboty bosmańskie, przy wypompowywaniu brei z zęzy. no cóż jak na pierwszy dzień na pełnym morzu pod pełnymi żaglami lepiej być nie mogło.

***

jestem tutaj teraz jako pierwszy oficer pokładowy. odpowiadam, za poprawny przebieg wacht, utrzymywanie kursu, w portach o załadunek/wyładunek, stan techniczny, generalnie i w skrócie za wszystko co widać, czego nie widać i o czym tylko może pomyśleć kapitan.

kolejny słoneczny dzień gdzieś na oceanie. płyniemy pod pełnymi żaglami, długa i wysoka fala wprawia fregatę w powolne miarowe kołysanie.

raptem kapitan wzywa mnie do siebie przez szprechrurę. po znalezieniu się w jego kajucie oznajmia mi, że za 25 min, mam ogłosić manewry zbrojne. powtórzyłem rozkaz, zasalutowałem jednocześnie strzelając z obcasów, zrobiłem w tył zwrot i wróciłem zmieszany na mostek. moje zmieszanie brało się z dwóch powodów.

po pierwsze nie wiedziałem co to za rodzaj manewrów, do tej pory coś takiego widziałem tylko w filmach o piratach z XIV wieku, a z dziennika pokładowego, którego wypełnianie należy do moich codziennych obowiązków niezbicie wynika, że żeglujemy przez północny obszar Pacyfiku, gdzieś w rejonie rowu mariackiego w 2011 roku, słowem w obecnych czasach.

po drugie moje zmieszanie wynikało z tego iż po wcześniejszej przygodzie, którą miałem z bosmanem myślałem, że kapitan mnie wkręca. muszę dodać, że żaglowiec wyglądał jak każdy inny żaglowiec szkoleniowy. na całym pokładzie nie znalazłem nic co by się mogło przydać do abordażu, no chyba, że kilka haków na linach i bosaków. trudno, rozkaz to rozkaz, więc po upływie określonego czasu, równo o godzinie 13-stej, ogłosiłem manewry.

jakież było wielkie moje zdziwienie, kiedy po wydaniu rozkazu na pokładzie zaczął pojawiać się dosłownie znikąd sprzęt wojskowy najnowszej generacji.

kolejno pojawiały się wyrzutnie rakiet ziemia-powietrze, ziemia-ziemia, bomby głębinowe, torpedy, w obu burtach pojawiły się niczym kolce jeżozwierza armaty okrętowe zwane wężownicami - te jako najbardziej tradycyjne w tym miejscu mnie zdziwiły najmniej. kątem oka zobaczyłem jak z niższego pokładu rufowego startują do abordażu bezpośredniego skutery wodne, wyposażone w działka i kilka mniejszych rakiet.

przy tym wszystkim uwijali się jak mrówki marynarze, ubrani teraz nie w biało-granatowe mundurki, ale w mundury moro, przy czym wyglądali jak profesjonalnie wyszkolona kadra.

***

znalazłem się w kubryku, część wspólna dla niższej załogi.

po środku długi stół przy którym zazwyczaj jada się posiłki. a przy stole mniej więcej po środku jego długości widzę kucharza pieczołowicie coś czyszczącego. podchodzę i pytam co robi. dopiero w tym momencie dostrzegam na stole poszczególne części pistoletu. zastałem kucharza podczas jego konserwacji. kucharz opowiada mi, że jest to browning kalibru 9mm z magazynkiem na 14 kul. przelotnie rzucam spojrzeniem po poszczególnych częściach pistoletu. zauważam, że pocisków jest tylko 9. w między czasie kucharz opowiada, że jest to broń szczególnego rodzaju. pokazuje mi na suficie nad stołem w tej części, w której się obecnie znajdujemy specjalnie umocowaną ozdobną kaburę od tej broni. w chwili, gdy miałem zapytać o brakujące kule, kucharz tak jakby przeczuwając moje pytanie mówi: wyjątkowość tej broni polega na tym, że każdy 'obywatel' kubryku ma prawo tej broni użyć, na wypadek gdyby...

nie smakował mu posiłek przyrządzony przez pokładowego kucharza, a funkcja głównego i jedynego konserwatora tej broni, ma o tej możności jemu przypominać.

dzięki temu kucharz, na tym statku jest jedynym w swoim rodzaju mistrzem, który z gotowania uczynił sposób na życie.

z kolorowych snów

2011-01-20T23:19:00.000+01:00

zauważyłem, iż świat nabiera nowych kolorów
świeżych jak tęcza po wiosennym deszczu
w tej jednorazowo krótkiej chwili, gdy
uda mi się przemilczeć jego piękno.

dziwne to, to jest

2011-01-07T18:14:00.000+01:00

zazwyczaj krąży mi po głowie wiele pytań, na które czasami znajduję odpowiedź.
dzisiaj czuję totalną pustkę w głowie i przy okazji pewien rodzaj odprężenia. jednak powoli zaczynam się zamartwiać. bo nie ukrywam, jest to dla mnie dość nietypowa sytuacja.
może po prostu dam sobie z tym spokój, poczekam na rozwój sytuacji?
na razie idę umyć zęby...

na nowy rok

2011-01-03T18:39:00.002+01:00

zaczął się nowy rok.
właściwie nie było żadnych postanowień, bynajmniej nie takich, którymi chciałbym się z kimś dzielić - czyli nie było żadnych.
w wolnych chwilach, pomiędzy książkami, udawanym snem, znanym portalem społecznym, blogami znajomych i nieznajomych, docierają do mnie słuchy, że dla wielu ten rok jest przedłużeniem koszmaru z roku poprzedniego.
osobiście mógłbym podejść do tego w ten sam sposób i roztaczać swe żale, jak to beznadziejnie jest być w 2011 roku, bez żadnych postanowień, chęci poprawy, czy tak zwanych perspektyw.
dlaczego bym mógł?
bo tak jest łatwiej.
ale po co?
czyżby chodziło o odrobinę litości?

no dobrze, ale co teraz?
sam do końca nie wiem, co teraz będzie. a właściwie nie wiem, co będzie zaraz.
teraz zabieram się do poszukiwania porządku we wszystkim co mnie otacza, nie chcę żeby było łatwiej, więc stawiam czoła przeciwnościom.
moja rzeczywistość jest odzwierciedleniem mnie samego, dlatego jestem sobie zarówno tworzywem jak i twórcą.
to dopiero początek tej drogi i niezależnie od tego dokąd mnie ona zaprowadzi już się cieszę z tego, że znalazłem się na tej ścieżce. i chociaż po utracie najbliższej mi osoby doskwiera mi smutek niemiłosierny wiem, że może stać się on moim krzyżem, który - jakby nie było - wiedzie w końcu do zbawienia, czyż nie?

pozdrawiam w nowym roku 2011
dajcie sobie szansę i wierzcie w sukces
bo myślenie o niepowodzeniu już na starcie jest bez sensu.
szczęśliwości wam i sobie życzę

bieszczad ostatni

2010-12-28T22:07:00.000+01:00

nadszedł wreszcie ten najmniej lubiany czas, czas, w którym przygoda się kończy. z nami było podobnie. ostatniego dnia udaliśmy się z wołosatego do źródła pod tanrnicą, a stamtąd prosto przez bukowe berdo do widełek, gdzie czekał już na nas samochód. jakoś specjalnie nie będę się rozpisywać na ten temat. namiastka tej chwili jest w zamieszonym poniżej krótkim filmiku, który udało mi się zarejestrować. i tyle.

bieszczad - cd.

2010-12-05T19:36:00.000+01:00

kolejny dzień kolejne wyzwanie.

tym razem swobodne myśli, idziemy na szczyt nie martwiąc się o powrót. nocujemy u góry.

noo!, tak, to ja rozumiem. w końcu roztacza się wizja prawdziwej wędrówki, bez niepotrzebnego kluczenia do tych samych miejsc. czysta forma - wciąż tylko na przód, bez patrzenia za siebie, totalny reset.

zaczęło się pod kalnicą gdzieś na parkingu w jednej z dolin. w międzyczasie zwinęliśmy kumpla z gdyni, czwartego do brydża. auto zaparkowane, ostatnie poprawki w ekwipunku i ruszyliśmy na szczyt co się smerek zowie.

kolejny czerwony szlak, kolejne kilometry bolały coraz bardziej. płuca już się przyzwyczaiły do nadludzkiego wysiłku, ale jednak dają o sobie znać kontuzje mechaniczne, tu stopa, tam kolano, gdzie indziej zbity mięsień. ale nic to idziemy.

w między czasie docieramy do granicy bieszczadzkiego parku narodowego, zmienia się otoczenie, wszystko się zmienia, czasem boli mniej, czasem... wolę nie myśleć jak bardzo.

wciąż pod górę i wciąż stromo, nierówno, niestabilnie.

przez większość czasu wędrówkę można porównać do wchodzenia po schodach, z tym że zamiast stąpać na następny stopień, my dajemy susa na 3ci z kolei i nie ma tam poręczy.

no ale pamiątkowe foto na granicy parku i idziemy dalej.

dalej wcale nie jest lepiej. zaczyna się meandrowanie. długo w górę, potem trochę w dół, by znowu się wspinać. boli jak jasna cholera, już nie wiem czy lepiej wchodzić, czy iść w dół. teraz marzę tylko o odcinkach płaskich, wtedy nie boli.

jest i smerek.

cały czas wieje!

osobiście poznałem halny.

i chociaż sponiewierał mną kilkakrotnie, uważam się za szczęśliwca z powodu tej znajomości.

za nami już 3 godziny wspinaczki, przed nami jeszcze raz tyle. czeka nas marsz połoniną wetlińską aż do chatki puchatka, gdzie mamy nadzieję na ciepłą strawę i nocleg na dechach schroniska. więc idziemy. a raczej walczymy. z wiatrem, znaczy z halnym (wiało gdzieś pomiędzy 60-80km/h), z zapartym widokami tchem, bólem mięśni i stawów, ogólnym zmęczeniem, no i z psyche. z każdym krokiem wędrówka nieznośnie się wydłużała, ale te widoki...

mówi się, że życie nie składa się z oddychania tylko z chwil, które zapierają dech w piersiach.

takie są bieszczady, ale od razu mówię, że nie każdy znajdzie tam to, co każdy z naszej czwórki.

no właśnie te widoki. chmury piętra niskiego skutecznie ograniczały nam widoczność do zaledwie kilkuset metrów, czasami było tego więcej, czasami mniej. natura dozowała nam to wszystko z umiarem, chyba tylko dlatego żebyśmy nie zwariowali z przejęcia.

w końcu organizm rzekł: już dość! i padłem z 300 metrów przed chatką puchatka. ale o tym, że jestem tak blisko dowiedziałem się z 5min później, jak jako tako doszedłem do się.

po jakiejś chwili w mroku zamajaczyły kształty, które w niczym nie przypominały wytworu natury. i tu znowu zaskakująca moc spłynęła z świadomości w moje ciało i rura do przodu.

jednak należało się podnieść, aby wreszcie dotrzeć do celu.

a w środku cisza i spokój.

salka z kozą, w której żywo płonął ogień, poza nami była jeszcze 4-rka facetów szukających spokoju na szlakach.

co jak co, ale spokojnie to było wystarczająco, poza wspomnianą czwórką w chatce na szlaku spotkaliśmy jeszcze 4 inne osoby. i to wszystko. totalny reset.

w chatce zrobiło się ciepło i przytulnie. po zabezpieczeniu do spania czterech puchatkowych pryczy i po zjedzeniu sytego posiłku, szybko udało się zapomnieć o niedogodnościach, jeszcze z przed kilku chwil. dodatkowo w dobry nastrój wprawił nas grzany miodek, no i partyjka w karciochy i jeszcze jaka flaszka się znalazła w plecaku...

o poranku widok zaskoczył nasze najśmielsze oczekiwania. przez chwilę, będąc na szczycie znaleźliśmy się pomiędzy chmurami. to znaczy pod nami chmury, nad nami chmury a w tym miejscu gdzie byliśmy czyste niebo. odległe widoki po raz kolejny wprawiły nas w dobry nastrój. z wielkim apetytem zjedliśmy śniadanie i po kilkudziesięciu minutach byliśmy znów w drodze.

tym razem już tylko w dół. trwało to może ze dwie godziny jak znaleźliśmy się na parkingu gdzieś niedaleko brzegów górnych. stamtąd udaliśmy się do wołosatego odpocząć przed podejściem na bukowe berdo.

bieszczad - prawdziwy do bólu

2010-11-14T20:44:00.000+01:00

z paczką wspaniałych ludzi wybrałem się w bieszczady. pięć lat rozmyślań, przygotowań, planów wreszcie odniosło skutek, z tym, że do samej wyprawy przyczyniłem się tylko zajmując miejsce w aucie i dokładając na paliwo. taki los. ale to jest to co lubię w tym towarzystwie, jest znak/hasło - jest działanie.
i w końcu wyjechaliśmy, aby po wielu godzinach jazdy, kilkunastokrotnym przytykaniu uszu, wreszcie dojechać w środku nocy na miejsce - w tym konkretnym przypadku to wioska o wąsko brzmiącej nazwie cisna. gdy następnego dnia przebudziliśmy się na parkingu pod siekierezadą, dotarło do nas gdzie się znajdujemy.

ja sam właściwie nie miałem żadnego problemu z rzuceniem z siebie wielkomiejskiego, zakurzonego spaliną ego. mało tego, niemalże zapomniałem kim jestem. i to było myślę warte tej drogi, tak 720kaemów daje o sobie wielokrotnie znać w trakcie ich pokonywania.
no ale jesteśmy na miejscu, nawet już po parkingowym śniadaniu. udało się zorganizować nocleg na kolejną noc i wyruszyliśmy na podbój dolin i szczytów.
okrąglik padł jako pierwszy, ale nie poddał się bez walki, a i nam przybyło kilka nowych blizn. okazało się, że już pierwszego dnia machnęliśmy się w wyliczeniach i z 9-cio kilometrowego szlaku zrobiła się 25 kilometrowa walka o coś miękkiego pod stopami.

piąć się w górę nie jest lekko, zwłaszcza z balastem na plecach w postaci najpotrzebniejszych klunkrów, które nigdy w takich sytuacjach się do niczego nie przydają. dobrze, że każdy z nas wziął po piwie chociaż tyle, na co się zdała ta zabawa w tragarzy górskich.
jasło małe i jasło nie pokazały nam niczego tylko z tego względu, że będąc w chmurach widoczność skutecznie ograniczają same chmury. to było coś. piękna nieprzejednana mgła.

szczęśliwie cierpliwość zawsze jest wynagradzana i tutaj nie było odstępstwa.
po piwie zrobiło się co najmniej urokliwie. chmury na chwilę się rozstąpiły, pojawiło się kawałek nieba no i bieszczadzkie widoki na góry, doliny, góry (pierwsze foto)...

dobra, było w górę, teraz w dół i wcale nie jest łatwiej, może tylko trochę szybciej i jeszcze mniej bezpiecznie.

zaletą posiadania balastu na plecach, niewątpliwie jest to, że zawsze ciągnie nas na dół.

szczęśliwie, ale nie bez bólu dotarliśmy grubo po zmroku na dół. siekierezada uraczyła nas swoim tchnieniem. bez słowa żalu oddawała nam wszystko na co mieliśmy ochotę (oczywiście nic za darmo), a że spragnieni byliśmy bieszczadzkich przygód rodem z biesa czadu, oddaliśmy się mrokowi siekierezady bez wahania.

za to opuszczając jej skromne progi było już zupełnie inaczej, a na pewno nie odbyło się bez wahnięć. właściwie wszystko to, co robiliśmy pomiędzy wyjściem z knajpy a dotarciem 'na pokój' było jednym wielkim wahnięciem. bardzo wielkim. i chyba jednak trochę przesadzam, że jednym - była ich niezliczona masa.
to są te chwile, w których jesteśmy tak szczęśliwi i tak bardzo w tu i teraz, że twardy parking, czy betonowy murek są wystarczająco przytulne aby spędzić w ich objęciach resztę nocy. ba nawet rowy wydają się o wiele bardziej przyjemne i mniej skomplikowane niż prosta droga 'na pokój'.
zalaliśmy się w trupa. i weź teraz wróć do siebie z kilkunastokilogramowym plecakiem na plecach.
po kolejnej godzinie, albo i dwóch pokonaliśmy ostatnie 700 metrów dzielące nas od ciepłych miękkich łóżek. i tutaj nie odbyło się bez strat w ludziach i sprzęcie.
no cóż koszty wliczone...

cdn...

tyłem do przodka

2010-10-20T12:13:00.000+02:00

zauważyłem, jeżdżąc w pociągu lub innych środkach komunikacji, że jeśli istnieje taka możliwość siadam tyłem do kierunku jazdy.
i niby nic nienormalnego w tym jest, wielu tak robi, ale czy na pewno to jest normalne?
wielu, którzy są zmuszeniu usiąść tyłem, robią wszystko żeby to zmienić. próbują -zresztą nieskutecznie - się zamienić na miejsca ze współpasażerami, siadają co najwyżej bokiem, albo wiercą się pokazując każdemu chętnemu swoje wielkie niezadowolenie. ba są też i tacy, którzy silni duchem, rzadziej wiekiem, kontynuują swą podróż na stojąco.
i czy to jest normalne? przecież wszyscy ci ludzie, których tutaj opisuję najwyraźniej czegoś się boją.
zacząłem przeglądać statystyki, ale nie wynika z nich nic szczególnego, poza tym, że ludzie podróżujący tyłem odnosili mniej obrażeń, ale umieralność wydawała się być taka sama i zazwyczaj wynikała z przyczyn banalnych. mianowicie współpasażer jadący przodem do kierunku jazdy, z racji braku jakichkolwiek pasów bezpieczeństwa, nie zapinał ich i w chwili zdarzenia całą swoją masą odrywając się od swojego ciepłego, bezpiecznego miejsca lądował właśnie na koledze z naprzeciwka. co stanowiło dość trudną do przebrnięcia barierę pomiędzy życiem a śmiercią.
ale dość luźne badania statystyk, które przeprowadziłem nie uspokoiły mojego skrytego ja. coś, w zachowaniu opisywanych osób, nadal budziło we mnie niepokój.
postanowiłem przejść do ataku. zacząłem podpytywać współpodróżnych.
odpowiedzi były tak różne, jak różni są ludzie.
początkowo na prowadzenie listy podejrzanych wysunął się błędnik, jednak przestał mieć znaczenie tak szybko jak się pojawił. najczęściej padała odpowiedź: 'nie lubię' jednak bez podania przyczyn.
błędnik wykluczyłem ponieważ, w dobie internetowych aptek, nanotechnologii i globalnej miniaturyzacji, świrujący błędnik można podratować lekami.
i znowu zostałem z niczym. mało tego zacząłem sam odczuwać histerię.

dałem sobie z tym wszystkim spokój. pojeździłem na przód i nazad, obserwowałem już tylko siebie i chyba zrozumiałem co jest na rzeczy.
jeżdżę tyłem bo lubię. lubię patrzeć w przeszłość, która z tego punktu siedzenia roztacza się za oknem.
no tak, ale zaraz ktoś mi zarzuci, że boję się przyszłości.
no cóż, nie myślałem o tym w ten sposób, chociaż z drugiej strony przyszłość jest tak nagła, że wychodząc jej na przeciw, można ją przegapić.
tyle strachu o nic.

tak bez ładu i składu, ale może i z sensem

2010-10-15T10:17:00.000+02:00

od jakiegoś czasu zgłębiam swoje historie, od tak po prostu, bez większego nacisku i bez żadnej cenzury. krążę dyskretnie wokół myśli, podróżuję pustynią wspomnień.
czy wynika coś konkretnego z tych długich godzin marazmu?
raczej szczerze wątpię.
w jakiś magiczny sposób straciłem zdolność głębszej analizy. wiem, na pewno znajdzie się kilkoro, którzy zgodnie chórem wyplują mi w twarz, że to jest za sprawą mojego intelektualnego lenistwa.
ale przecież się nie lenię. nie pracuję zarazem w ściśle określonych ramach czasowych (czy w ogóle ma to jakiś związek z pracą?), z porannego wstawania i zasypiania wieczorem uczyniłem swój prywatny ołtarz, na którego piedestale składam ofiarę w postaci snów, tych kontrolowanych/świadomych bardziej lub mniej. w ciągu dnia odnajduję radość w byciu pożytecznym, a weekendami stawiam wszystko na głowie, do góry nogami, by chociaż na chwilę spojrzeć na wszystko z innej perspektywy.
wszechświat jest dla nas.
jaka szkoda, że nie potrafimy się dostrzec w jego trzewiach. a każdy ma swoje miejsce w jego wnętrzu. należymy do niego tak samo, jak on należy do nas, bez niego nie było by nas i na odwrót.
energia, energia, energia...
energia lubi krążyć, nienawidzi stagnacji, przestojów. energia zatrzymana jest energią zmarnowaną. dopiero kiedy jest w ruchu potrafi na grzbiecie wyładowań modyfikować czasoprzestrzeń wszechświata. a przecież jesteśmy jego częścią, należymy do niego, tak jak on jest nasz, to my jesteśmy nośnikami tej energii, my jako energia, nasza egzystencja wodą na młyn wszechświata.
dlatego chyba warto w chwilach otępienia, sytuacjach nagłej bylejakości wstać, założyć buty i wyjść.
ruszyć się, zakręcić kołem, by pobudzić tą energię, co jest w nas i tylko czeka uśpiona na jakiś ruch.

drogą przez las

2010-10-14T14:29:00.000+02:00

byłem w lesie.
pojechałem rowerkiem przepalić fizycznie jakąś beznadziejną deprechę.
bywa. jesień się zaczyna, czuć to każdego poranka a i później podczas dnia złota polska nas nie dopieszcza.
po dwóch godzinach pedałowania, okazało się, że po raz kolejny się zgubiłem.
fascynujące jest to jak człowiek zatraci się na drodze i jedzie i jedzie, i koła się kręcą a leśny świat umyka do tyłu. zakręt w lewo, później w prawo, w górę a zaraz potem w dół. i niby wszystko normalnie, ale nagle przychodzi ten moment, że należałoby zawrócić. po czym okazuje się, że drogę, którą jechałem już dawno zatarł las, a ja stoję pośrodku puszczy wśród paproci i drzew.
nie potrafię sobie wytłumaczyć, jak to się stało, ale stało się i co teraz?
ano nic, usiadłem na zwalonym pniu pośrodku runa leśnego, wyciągnąłem z plecaka termos i aparat i się zadumałem na dłuższą chwilę. zabawne było to, że wcale nie zastanawiałem się gdzie jestem, ale jak jestem.
a byłem, oj byłem...
jesień wcale nie jest taka straszna.

ogłoszenie drobne

2010-10-10T20:16:00.002+02:00

właśnie się zorientowałem, że zgubiłem worek z dobrymi radami i to akurat w takiej chwili, w której szukam pomysłu na życie

hm...

pomysł,
z wielkim sercem,
od zaraz,
przyjmę!

navigare necesse est...

2010-10-09T23:20:00.000+02:00

mija sobota. właściwie pozostała z niej tylko godzina.
większość słonecznego dnia spędziłem pod żaglami udzielając się w regatach kończących sezon nawigacyjny 2010.
jakoś tak to się poukładało, że udało się wywalczyć podium z nr 1. fajnie jest od czasu do czasu znaleźć się przed wszystkimi w stawce, chociaż z drugiej strony uwielbiam pływać za tak zwanymi "starymi wygami". jest to niewątpliwie wielka przyjemność "podglądać" profesjonalistów, przy okazji czerpiąc pełnymi garściami nauki wypływające z obserwacji stawki.
w regatach jest coś magicznego. oczywiście liczy się sprzęt, na którym się pływa ( powinienem wymienić to na samym końcu), szeroko pojęta taktyka, umiejętności (odpowiednio szybkie reagowanie/lub nie na zmiany wiatru) , no i oczywiście odrobina szczęścia. sam nie wiem, co z tej wyliczanki liczy się bardziej. chyba wszystko musi się zgrać. powiem inaczej, jeżeli sternik nabierze odpowiedniej świadomości, przestaje przeszkadzać wyżej wymienionym czynnikom.
reasumując w tym sezonie wielokrotnie udawało mi się zajmować miejsca na podium. właściwie za każdym razem "łapałem" się na pudło. było wiele tych najwyższych stopni i pewnie dużo więcej pozostałych. jednak wątpię w to - i to niezależnie od zajmowanych miejsc - żeby mogło mi się kiedykolwiek znudzić żeglarstwo regatowe, nawet to, na poziomie okręgowym. bo będąc szczerym, jeszcze nigdy nie odważyłem się na start w "poważniejszych" zawodach.
kto wie, może nastąpi to niebawem...?

know how onironauty

2010-10-08T09:39:00.001+02:00

byliście kiedyś pojmani przez ludożercze plemię krokodyli nilowych?,
albo czy kiedykolwiek uciekaliście przed olbrzymimi muchami?!? z łapkami na ludzi w postaci ogromnych labiryntów?
nie?,
a ja byłem i nie do końca wiem co teraz z tym zrobić?

może kiedy indziej...

2010-10-06T18:56:00.000+02:00

budzę się co rano, chociaż od kilku nocy nie zasypiam i potrzebuję dobre kilkanaście minut, żeby sobie przypomnieć gdzie ja jestem, kim jestem.
z każdym kolejnym dniem, po kolejnej bezsennej nocy, odrywam się od siebie coraz bardziej. wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to uczucie gorącego piasku w oczach i wokół nich.
zadziwiające jest to jak organizm potrafi się świetnie zaadaptować do sytuacji. fizycznie nie odczuwam większych zmian. co prawda mam problemy ze skupieniem uwagi na dłużej niż kilkadziesiąt sekund, ale i z tym sobie jakoś radzę. od razu się przyznam, że ciężko się ze mną dogadać - bardzo szybko gubię wątek. to samo z książkami - trudno mi jest wyczytać zawartą w nich treść. ale poza tym wydaje mi się, że funkcjonuję w miarę normalnie.
zastanawiam się dokąd mnie ten stan zaprowadzi. na ten czas czuję się lekko oderwany od swojego ciała, ale co będzie jutro?

kosmos jest fajny

2010-09-18T18:57:00.000+02:00

sobota popołudnie, mała wskazówka celuje w sześć na tarczy zegara, duża natomiast oscyluje gdzieś koło dwunastki. poza permanentnym bałaganem wokół mnie i we mnie, żadnych oznak życia na tej planecie. kosmos, nieprzejednana chwila czasu i nie czasu jednocześnie.
duża wskazówka opadła już nieco od pionu o ledwie kilka stopni kątowych (ten układ wskazówek przypomina nieco wzwód u mężczyzny w - cokolwiek te kwiaty miałyby znaczyć - kwiecie wieku), i ciągle nic się nie wydarzyło.

to może chwilę o tym?
przeczytałem ostatnio w 'obojętnych planetach' krzepkowskiego, że 'wiatr kosmosu jest inny - brak mu krzyku przelatujących mew i szumu liści [...]. jest cichy i podstępny - uderza w rakiety znienacka, łamie je, wypełnia czarnym, rozpaczliwym brakiem czegokolwiek.'
albo to;
'meteory to latające ryby kosmosu [...] samotny zaś kosmonauta jest jak zagubiony w oceanie, zawieszony gdzieś między uciekającym z każdą przebytą milą niebem, a ostatecznym dnem zabłąkany żeglarz z własnoręcznie wystruganym sekstansem... jak rozbitek na mizernej tratwie, tak astronauta goni podrygujące w teleskopach [...] rozchybotane gwiazdy. czasem osiąga swój cel, lecz czasem...'
w jakiś niepokojący sposób to opowiadanie jest niesamowite, kolorowe i wielopoziomowe, tak jak odwiedzane przez bohatera planety, które zwiedza w poszukiwaniu swojego miejsca, gdzieś z dala od przeludnionej 'ziemi dwa'.
książka warta wieczoru.

ale wracając do tematu przewodniego to ciągle nic - poza tym, że obie wskazówki wiszą pionowo w dół... teraz obie rozpoczynają wędrówkę w kierunku nocnej strony zegara, żmudnie będą się wspinać ku północy, by chwilę później wejść w poranek...
to już jednak dla mnie za dużo!

czas dynastii

2010-09-18T11:26:00.000+02:00

uwielbiam ich!
mają wzloty i upadki, jak to bywa w czasie totalnej improwizacji, ale jak już wszystko się ułoży jak należy człowiek boki zrywa.
tutaj jako statysta występuje pan poniedzielski. resztę zobaczcie sami...

piff, paff

2010-09-02T21:34:00.000+02:00

jak to w życiu bywa,
zupełnie przez przypadek i to w chwili, kiedy słaniając się przed komputerem miałem zamiar opuścić, to dość niewymiarowe 'okno na świat'....
był wieczór wczorajszego dnia, a może dzisiejszej już nocy?, kiedy to zbliżała się godzina 0 - godzina, w której wszystkie myśli kładą się spać - w odruchu bezwarunkowym pomyślałem o tym samym, co znaczy, że pomyślałem:
- warto położyć się spać, za chwilę spóźnię się na pociąg i niczym nieskrępowane sny odjadą, ale dokąd?...
...no właśnie tylko one znaczy, że sny wiedzą gdzie odjadą.
w dalszych czynnościach zbliżających mnie do peronu na kanapie, a wykonywanych już właściwie na autopilocie, zobaczyłem ostatnią zakładkę w przeglądarce, a tam była już ona...

kliknąłem w 'play'
najpierw ciarki, później
jeżący się włos, dalej było już tylko
lepiej, piękniej,
bardziej niesamowicie...

a cóż takiego ujrzałem w oknie przeglądarki?
od dłuższego czasu jestem użytkownikiem potralu?, serwisu?, mniejsza o szczegóły. jest to francuska stronka co się zowie deezer i zupełnie legalnie i za darmo można posłuchać sobie, stworzonych przez się playlisty. mało tego, stronka jest tak skonstruowana, że podsuwa słuchaczowi własne propozycje. standard. teraz właściwie wszystkie serwisy działają w ten sam sposób. piszę teraz, bo z deezerem przyjaźnię się od dobrych 7 lat.
zresztą to wszystko jest mało ważne przy tym co jest poniżej.

a poniżej jest martina topley - bird, kobieta o (jak się wydaje) ptasim głosie i świetnymi pomysłami na muzykę. po przesłuchaniu albumu 'some place simple' jestem wciąż pod ogromnym wrażeniem, jak dojrzała jest to propozycja. dojrzała a do tego wyśpiewana niewinnym głosem, czystym, dźwięcznym.
album zawiera 15 utworów, właściwie 15 wokaliz skromnie okraszonych kroplami akompaniamentu, kilku solowych zagrywek. całość podana w postaci około 40 minutowej uczty, uczty dla ciała i ducha.
chcąc być szczerym muszę napisać, że dawno czegoś takiego nie słyszałem.
zresztą
posłuchajcie sami...

szortpress

2010-09-01T21:19:00.000+02:00

nic tak nie stawia na nogi jak szklaneczka whisky, gorąca kąpiel i...

... wiadomość, że pan P. tworzy nową partię 'ruch palikota - nowoczesna polska'.
sam zainteresowany deklaruje się, iż będzie w lekkiej kontrze do rządzącej partii (chyba, że coś mi umknęło), poza tym będzie naciskał na oświecenie państwa, odpartyjnienie kościoła, prowadził dyskusje światopoglądowe. z miłą chęcią w swoich szeregach widzieć będzie młodych ludzi, którzy - jak sam mówi - "...weszli w dorosłe życie po roku 1989,..."
z miłą chęcią poobserwuję dalszy rozwój tych planów a zainteresowanych odsyłam do lektury najnowszego Przekroju.

a wracając do whisky i kąpieli...
właściwie to nie ma do czego wracać, przyjemne chwile, ot co!

kup pan broń

2010-08-30T19:56:00.000+02:00

kilka miesięcy temu w niezrozumiałych okolicznościach runął nad smoleńską ziemią polski rządowy samolot z prawie setką ludzi na pokładzie. i to nie byle jaką setką. od jakiegoś czasu na tym planie toczą się wojny wewnątrz kraju. przez chwilę byłem nawet dumny widząc ogólne poruszenie rodaków, ale już wtedy pytałem jak długo moja duma i radość potrwa. nie zamierzam komentować tego wszystkiego co się dzieje od tamtego czasu, jestem już zmęczony tą ciągłą nagonką medialną. samolot bum, pod pałacem prezydenta sikają a ludzie mentalnie bezdomni koczują przy jakimś drzewcu, które kiedyś było krzyżem a teraz nawet kościół nie bardzo wie co to, to jest.
dziś na deser chyba, obchody solidarności przy dźwiękach gwizdów i ogólnie jakoś tak niemiło mi się robiło jak na to patrzyłem. do tego wszystkiego cały dzień się zastanawiają co ten człowiek w tym rybniku nawywijał.
jak na to wszystko patrzę to tak sobie myślę, że jakbym miał broń to też bym sobie postrzelał a już z wielkim prawdopodobieństwem strzeliłbym sobie w łeb, no bo ile można znosić takie narodowe marnotrawstwo?

p.s.
z tą bronią to taki żart jest ;)

sen w fotelu

2010-08-23T12:18:00.003+02:00

to działo się tego samego dnia, kiedy po całym dniu pracy pan de postanowił skorzystać z zaproszenia na wieczorną imprezkę.

wrócił do domu totalnie wyobcowany ze swojego ja. i mimo iż oczy kleiły mu się do powiek, nie do końca był pewien czy chce mu się spać. po dłuższej chwili stagnacji w salonie zrozumiał, że jak zaraz nie pochłonie czegoś smacznego to o spaniu będzie mógł zapomnieć, a przecież był już późny wieczór i rano czekał go cały dzień trudnych zajęć.
udał się do kuchni.

spoglądając w lodówkę nawet się nie zdziwił odkrywając kilka wykwintnych dań, czekających na to aż zdecyduje się właśnie na którąś z nich . była tam pieczeń z dzika w sosie z róży, polędwica wołowa pieczona w liściach z kapusty, stek marynowany w winie, kilka potraw z baraniny, duszone liście włoskiej kapusty, zapiekana marchewka, pory zasmażane z soczewicą i szparagi w orzechowym sosie. pan de skupiając się na swoim apetycie wcale nie skumał faktu, że jego zwykła domowa lodówka, kupiona zresztą na raty, na które tyra dorabiając weekendami, przypomina swoją zawartością kartę dań w restauracji o dźwięcznej nazwie 'pod złotą gruszą', obok której przejeżdża tramwaj wiozący go codziennie do pracy. w końcu pan de doszedł do wniosku, że wystarczy mu cokolwiek, żeby tylko zabić głód przed snem, dlatego ze swojej plastykowo-srebrnej lodówki wyciągnął schaba w sosie i kapustę kiszoną. postanowił, że skroi sobie ze dwa ziemniaczki tak dla większej różnorodności na talerzu. postawił trzy nieduże garnki na kuchence gazowej i poszedł do salonu, by zasiąść w fotelu z gazetą.
przeglądając czasopismo natrafił na artykuł opisujący spory toczące się w izraelu na temat ilości żyda w żydzie. innymi słowy, który żyd jest bardziej żydowski. artykuł zaciekawił go do tego stopnia, iż pan de przepadł w rzeczywistości. zapominając o bożym świecie, kuchni, fotelu i gazecie zasnął upuszczając prasę na podłogę.

pan de ocknął się na wzgórzu w samym środku czegoś co przypominało rytualne spotkanie, coś jakby połączenie sabatu z nocą kupały.
samo wzgórze znajdowało się w gęstym lesie, przy czym jego szczyt pozbawiony drzew odważnie wyprężał się do księżyca w pełni. kolista polana na szczycie była osłonięta z każdej strony wysokimi drzewami, przez co niemożliwe było podziwianie dalszej okolicy. w centrum polany, jak i również w okół niej płonęły ogniska, gdzie to centralne było największe i skupiało najwięcej dość skromnie ubranych ludzi. kobiety i mężczyźni splątani wspólnym tańcem, udekorowani różnymi artefaktami, rysunkami na ciele sprawili na panu de ogromne wrażenie. wrażenie było tym większe, że dopiero po dłuższym czasie do jego uszu dobiegła muzyka w takt, której poruszały się obserwowane przez niego osoby.
w chwili gdy próbował zlokalizować skąd dobiegają go rytmiczne dźwięki, poczuł że jego nogi samoistnie wplątują się w takty muzyki, wyginając przy tym do rytmu całe ciało. pan de po raz pierwszy od niepamiętnych czasów poczuł, że znowu żyje.

tańcom, hulańcom i swawolą nie było końca. pan de orbitował wokół centralnego ogniska, jak i również wokół wielu mniejszych rozmieszczonych na obwodzie kręgu polany. w pewnym momencie do pana de dotarła dziwnie kwaśna, gryząca w gardło i oczy woń. pan de po raz pierwszy podczas tej dzikiej nocy zatkał nos, by nie czuć tego smrodu. na nie wiele to się zdało, postanowił więc odkryć porażające zmysły źródło. zbliżył się do wielkiego zgromadzenia wokół centralnego ogniska i dopiero teraz zrozumiał, że już nikt nie tańczy, a wszystkie osoby przyglądają się jemu samemu. przedostał się przez krąg ludzi. docierając przed pierwszy szereg zamarł w przerażeniu na widok, który teraz miał jak na dłoni. ociekający bezsilnością spróbował krzyczeć, co sprawiło, że ...
pan de obudził się w fotelu.

jednak po dziwnym śnie pozostało mu niepokojące wspomnienie przeraźliwego smrodu. zanim zdążył zrozumieć co się dzieje, już biegł do kuchni. ten mały armagedon jaki ujrzał na kuchence przerósł jego możliwości. wszystkie 3 garnki płonęły żywym ogniem, strzelając na wszystkie strony różnymi odpadami. pan de szybko zakręcił zawór gazu i wziął się do gaszenia. kiedy zażegnał zagrożenie pożaru, pan de jeszcze raz spróbował ogarnął ten ogrom zniszczeń, załamany usiadł na krześle w kuchni próbując to wszystko jakoś sobie wytłumaczyć, aby zrozumieć. przez głowę przeszła mu myśl:
- to nie dzieje się na prawdę to musi być sen!
w tym samym momencie pan de wykonał test rzeczywistości drugi raz tej nocy zatykając nos palcami wciągnął nosem głęboko w płuca powietrze. tak, to jest sen. świadomość, którą w tym momencie zdobył podnieciła go do tego stopnia, że ...
pan de obudził się po raz drugi. tym razem już we własnym łóżku. zaraz po tym jak otworzył oczy po raz trzeci zatknął nos próbując przezeń wciągnąć powietrze. nie udało się nabrać powietrza po namiastce świadomego snu panu de zostało tylko dziwne wspomnienie powalającego, palącego włosy w nosie smrodu i niesmak, że było się już tak blisko...

na rowerze

2010-08-12T21:31:00.000+02:00

po raz kolejny postanowiłem dojechać do miejsca z odległych wspomnień. po ostatniej wyprawie w tamte rejony dzika puszcza zaprowadziła mnie 20 km na północ od poszukiwanego przeze mnie jeziora. tym razem już na początku pojechałem bardziej na południe, żeby nie powtórzyć poprzedniej przejażdżki, co zaowocowało po 40 minutach dotarciem do celu. w między czasie podpytałem miejscowych na kilku skrzyżowaniach, którą drogę wybrać no i się udało.
10 następujących po sobie wiosen sprawiło, że puszcza się rozrosła no i ubyło ze dwa metry wody w pionie, co dość poważnie zmniejszyło odbiór wizualny wody. teraz w niektórych miejscach bez większego trudu każdy amator przerzuci kamieniem na drugi brzeg. wiele miejsc w okolicy w ogóle się nie zmieniło, a pozostałe są nie do poznania - a może tylko pamięć zapamiętała to nieco inaczej?
z racji, że nie lubię podczas jednej wyprawy jeździć dwa razy tą samą drogą, w podróż powrotną wybrałem się pomiędzy polami. kiedyś ta trasa była bardzo zbita, wręcz niesamowicie twarda. dziś jest to przypominająca średnio szeroką rzekę morze sypkiego piasku - jednym słowem dla rowerzysty katastrofa! koła co kawałek tonęły w luźnym piasku, nawet zmniejszenie ciśnienia w balonowych oponach na niewiele się zdało. prędkość przejazdu z 25km/h spadła do zaledwie 12. na szczęście sypko było tylko na odcinku 6 km, dalej zwykła polna droga, a później nawet asfalt.
koniec końców przepedałowałem 30km, udało się poddać konfrontacji wspomnienia z rzeczywistością.
no i właśnie tak się teraz zastanawiam, jak to się dzieje, że pamięć mimo wszystko trochę nam ściemnia (żeby nie być dosłownym pisząc oszukuje ;)).
a może ja tak tylko mam?

przez łąki i pola

2010-08-09T21:55:00.000+02:00

grasz w zielone?

2010-07-30T12:17:00.000+02:00

wolny i samotny...

2010-07-26T22:42:00.000+02:00

...mosiądze wyglancować....

2010-07-19T20:25:00.001+02:00

trochę się schłodziło, przez co na mapie kraju namnożyło się punktów pełnych nawałnic i innych gwałtownych zdarzeń.
jednak to jeszcze nie wszystko, podobno od jutra powracamy na pogodowej mapie polski, do ciepłego lata (czytaj powyżej 30 stopni). a co za tym idzie?, ano idą grzyby i inne zarodniki. już dziś odczułem ich obecność w nosach kichających przechodni, a co dopiero będzie jutro?
właściwie to mam to w poważaniu, jutro będę znów na przystani glancował kabestany, polery, handrelingi, itp.

"love me two times"

2010-07-13T22:44:00.004+02:00

week spędziłem nieco inaczej niż ostatnie razy, ale jakże cudownie i doskonale.

z moją ukochaną udaliśmy się na nadmorski rekonesans. byliśmy w kilku miastowych wioseczkach nad bałtykiem w celu nieokreślonym, jednocześnie opalając się i chowając przed słońcem zarazem. skwar nie do wytrzymania! piasek miał pewnie z 60 stopni celcjusza, albo i więcej. woda, jak to na wybrzeżu w zależności od wioski wyraźnie odczuwalna różnica w temperaturze.

zainteresowanych zachodem słońca nie szło zliczyć. nad morzem wygląda całkiem okazale, chociaż uważam, że wschód jest piękniejszy.

a właśnie, moja piękność zachwycała się nadmorskim piaskiem skropionym promieniami tonącego w morzu słońca co też z wielką werwą uwieczniała naciskając raz po raz spust migawki w aparacie. nie powiem kilka foto wyszło całkiem nieziemsko.

to było w sobotę. kolejnego dnia eksplorowaliśmy zatokę.
goniąc za słońcem dokarmialiśmy mrówki łupiną od słonecznika, słuchając przy tym o ludzkich troskach, przyglądając się beznadziejnym metodom wychowawczym. no cóż już wiemy, gdzie jeździć na korepetycje z awantur rodzinnych :)
gorąc jeszcze większy niż w sobotę, trudniejszy do zniesienia niż dzień wcześniej. pyszny pstrąg rekompensował jednak niedogodności pogodowe.

kilka fotek w galerii po prawej - zapraszam

p.s.
moja piękności ma dzisiaj imieniny, dlatego dla mojej ukochanej ślę moc radości i przyjemności. wszystkiego naj moje skarbie :*

ślesin 2010

2010-07-06T19:59:00.001+02:00

kolejny weekend minął i znowu spędziłem go pod żaglami.
tym razem było nieco rywalizacji - regaty o błękitną wstęgę jeziora ślesińskiego - z której wyszedłem z załogą zwycięsko. w 3 kolejnych biegach zajęliśmy trzy pierwsze miejsca w swojej klasie.
było ciekawie 29 jachtów w 4 klasach na pierwszą boję wychodziło ze wspólnego startu. możecie sobie tylko wyobrazić jaki to był kocioł (sędziowie 2 razy przestawiali linie start-meta z powodu braku miejsca dla tylu jachtów.
i jak to odpowiada jeden z moich załogantów na pytanie jak poszło - "udało się wyjść z portu i bezpiecznie do niego wrócić, jestem szczęśliwy". nic dodać nic ująć.

po dwóch nocach na dość rozkołysanym jeziorze, jeszcze dziś wszystko mi pływa na biurku. ech trzy lata spędzone na lądzie i proszę, człowiek się nawet od bujania odzwyczaja.

a w tygodniu...
praca, praca, praca...

"jadę sobie do byle gdzie"

2010-06-28T23:16:00.000+02:00

no ładnie!
zobaczyłem na wystawie sklepu 'mój' rower.
wspaniałość nad wspaniałości.
mtb xc, pomarańczowo-biały, niestety na 26 calowych obręczach (od dawna przymierzam się na 28'') i rama 21''. no właśnie to dwadzieścia jeden strasznie mnie męczy. przy moich 174 centymetrach, mogę się nieźle załatwić w terenie (bynajmniej nie zależy mi na zmianie skali mego głosu). a może przesadzam i wcale nie będzie tak źle??
nie wiem, na tą chwilę jasne jest tylko jedno: 10 dni, po 10 godzin pracy i będziem znów pedałować :)
ach jak przyjemnie :)

dobrej nocy

bzykanko

2010-06-25T22:12:00.000+02:00

hm...
kolejny weekend nieśmiało stuka w parapet kruczym dziobem.
(właśnie odczuwam deja vu - wydaje mi się jakbym już kiedyś chciał o tym tutaj wspomnieć?)

jutro będę się wietrzył pod żaglami na północnym wietrze - windguru twierdzi, że będzie właśnie stamtąd dmuchać. przewidują delikatną trójkę w skali, więc obędzie się bez szaleństw. ale żagle, to zawsze żagle. ten wiatr, ta woda, zapach i przecudne dźwięki docierające zewsząd do ucha.

kilka dni temu była kupały, co to się po chrzcie na świętojańską zamieniła. w tym roku nie udało się uczestniczyć w całonocnym szaleństwie. z drugiej strony jak sobie pomyślę o tych 70-ciu gatunkach komara, co to urządziły sobie międzygatunkową rywalizację w mocy ukąszeń, to się nawet cieszę, że mnie tam nie było. nie do pomyślenia, że to małe, bzyczące ustrojstwo żywi się nektarem kwiatów a krew potrzebują jedynie samice do rozmnażania. jedna komarzyca plus jedna kropla krwi, plus jedna kropla wody równa się nawet do 400-stu!! jaj ojj joj jojj! będzie swędziało!
najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że komary bardzo szybko się uodparniają na odstraszacze, więc warto się zastanowić, zanim kupimy skuteczny środek na komary. prawdopodobnie już na nie nie działa. jest jednak kilka naturalnych metod ochrony:

na parapecie, bazylia lub kocimiętka,
pelargonie na balkonie lub tarasie,
cebula zarówno parapet (tutaj może być w plastrach) jak i również doustnie,
tak samo czosnek po zjedzeniu zmienia skład chemiczny naszego potu na nieznośny dla komarowych pań

komary pociąga w nas kwas mlekowy i inne składniki potu. ponadto posiadają one specjalne termodetektory oraz są szczególnie wyczulone na dwutlenek węgla w wydychanym powietrzu. to z kolei sprawia, że wieczorami bardzo widowiskowo wyglądają chmury komarzyc, lewitujące w oparach ceodwa ponad koronami drzew.

o i jeszcze jedno za co lubię żagle - żeglując po jeziorach (i nie tylko jeziorach) niezmiernie rzadko można natrafić na komara ;)
bzzzz, bzzz, bzz

muzyka dobra jest

2010-06-23T20:05:00.001+02:00

wieczorny dzień upływa mi pod znakiem bluesa.
zaczęło się jakoś tak nieśmiało z samego rana, jeszcze przed szóstą kiedy przez okno do mojego pokoju wlewały się pomarańczowe promienie ze wschodu słońca. w tedy właśnie po długim przeciąganiu się chwyciłem za gitarę i tak jakoś zostało mi do teraz, że blues.
fajnie jest kiedy w duszy gra i już naprawdę nie ma znaczenia w jaką melodię układają się nuty płynące z serca, bo przecież muzyka łagodzi obyczaje.

kotłowisko

2010-06-20T20:38:00.000+02:00

kolejna niedziela spędzona na przystani w bezpośrednim otoczeniu białych żagli minęła gładko i przyjemnie.
dziś nie wychodziłem na wodę z dwóch prostych przyczyn:
1. wiało trochę za mało,
2. do wykonania miałem kilka prac konserwatorskich na jachcie - tzw. prace bosmańskie.

nie zawsze można tak jak by się chciało, zwłaszcza pod żaglami. a można to zaobserwować wśród kursantów. jednym z moich ulubionych ćwiczeń na kursie, jest pływanie do celu. w trakcie jego wykonywania bardzo szybko można zauważyć, kto ma smykałkę do żeglarstwa.
zanim młody adept żeglarstwa opanuje płynięcie do celu (tutaj bardzo ważne jest, aby cel był ustawiony 'na wiatr'), musi upłynąć sporo wody pod kilem. nierzadko kursanci potrafią 40min pływać w miejscu wykonując przy tym kilkanaście sztagów. ale są też tacy (ukłon w stronę martyny, rafała i klaudii), którzy wyczuwają każdą, nawet najdrobniejszą zmianę wiatru i w naturalny sposób korygują kurs, odpowiednio ostrząc lub odpadając względem wiatru. dla nich żeglarstwo będzie źródłem wielkiej frajdy. ba już jest.

poza tym dziś odbywały się wybory prezydenckie, nie wiem ale chyba z tego względu w moim mieście były wzmożone kontrole policyjne na drogach (a może z powodu niedzieli?).

wczoraj zasnąłem na najbardziej ciekawym meczu tegorocznych mistrzostw dania - kamerun, a dziś przeoczyłem kolejny brak zwycięstwa włochów.
trochę drażni mnie ten zachowawczy styl drużyn. mistrzostwa powinny być jak dobry teatr, gra na całość, bez chłodnych mało widowiskowych kalkulacji.

już

2010-06-18T22:24:00.001+02:00

w tym tygodniu miałem bliskie spotkania 3-ciego stopnia z policją naszą, na dzień dobry w poniedziałek i na do widzenia właśnie dziś.
ok, w poniedziałek przeskrobałem sobie nie włączając świateł i skończyło się na upomnieniu, z drugiej strony pan uprzejmy policjant widział całą sytuację i po prostu po przez ichniejsze rytuały poprosił mnie o ich zaświecenie.
dziś natomiast zostałem zatrzymany z powodu rutynowej kontroli, obyło się bez fajerwerków.

tydzień minął. przekulałem 1327 kilometrów i jestem wyciszony. fajnie. lubię te chwile za kółkiem, kiedy skoncentrowany na przebiegającym w okół otoczeniu, zmierzam do celu wyłapując w eterze trójkowe fale.

przede mną weekend więc zaplanowałem sobie odwyk od auta i trójki.
pierwszą pozycję na trójkowej liście przebojów od tygodnia bez zmian okupuje poniższy utwór.
małgoś, żeby nie było, to przede wszystkim dla cię :*

jak mus to z jabłek...

2010-06-17T22:42:00.000+02:00

no proszę mamy zmiany!
nie wiem jak to się mogło stać, ale jakoś tak samo wyszło.
i wcale nie jest tak, że jestem święcie przekonany, że jest fajnie - no ale nie dało się już odwrócić zmian i tak już zostanie, przynajmniej na chwilę.

na razie to tyle...

SailHO!!

2010-06-10T20:38:00.000+02:00

no i stało się!
obłażę, linieję, sypię się i co tam jeszcze przyjdzie na myśl.
i nic nie dało wcieranie oliwki, natłuszczanie kremami, w łazience pod lustrem mam całą stertę topowych nawilżaczy naskórnych i nic. nawet sposób mojej babci nic nie zdziałał.
obłażę ze skóry.

w poprzedni weekend pokazywałem grupie 'szczurów lądowych' jak sobie poradzić z żaglówką na wodzie a pogoda była iście żeglarska - słońce i wiatr blisko czterech w skali. jednak dwa razy po siedem godzin dały o sobie właśnie znać totalną rozsypką skóry. no cóż.
żeby nie było, przypiekłem się już w piątek podczas szykowania jachtu do zbliżającego się kursu a w trakcie jego trwania chroniłem się przed słońcem odzieniem wraz z filtrami w tubkach do nanoszenia na ciało. nic to jednak nie dało.
dziś wyglądam dość śmiesznie choć mój letni brąz przypomina ten kalifornijski, to jest poprzeplatany wieloma białymi złuszczeniami.

ale...
jutro jest piątek a zaraz po nim weekend, no i powtórka z rozrywki.
wiatr, słońce, żagle, woda i grupa rozbrykanych kursantów.
a na wypadek gdyby afrykański wyż poskąpił wiatru porzucamy cumą do celu, no i wykręcimy kilka śrubek na bączku.

pomiędzy szosami

2010-06-09T18:02:00.000+02:00

od kilku dni jeżdżę sobie po okolicznych wioskach, wioseczkach, miastach i miasteczkach, pomiędzy polami, lasami, wzdłuż i w poprzek rzek. i jest fajnie.
nie żebym się lenił, bo mam przysłowiowy zapieprz, czasami nie ma gdzie rąk włożyć. jednak okoliczności, które mnie spotykają rekompensują mi cały włożony trud. cały czas wożę ze sobą aparat, być może znajdę się w odpowiednim miejscu i czasie, aby zafocić. ale nie jest to proste. najtrudniejsze jest to, że te naprawdę dobre zdjęcia kreują mi się w najmniej odpowiednich momentach. bo tu pobocze za wąskie żeby się zatrzymać i przy okazji banda rozwścieczonych maruderem (czyli mną) przedstawicieli handlowych za plecami, używających dróg lokalnych do przeskoczenia z punktu a do punktu b z niemożliwą do osiągnięcia na drogach krajowych prędkością, nie narażając się przy tym na fotoradary.
biedne ludziska w tym okresie muszą być strzępkiem nerwów, bo to przecież gospodarz musi pole przeorać, łąkę skosić no i przede wszystkim dostać się na swoją rolę. a to już oznacza, że musi pojawić się swoim ursusem na drodze. i tu zonk.

w moim pojeździe osiągam setkę po 263sek. (jak chce mi się czekać), po kolejnych 180-ciu mam już prędkość graniczną czyli coś koło 107km/h. jednak ważniejsze jest to, że po niecałych 45-ciu sek. mam siedem dych na blacie. a to jest mega fajna prędkość. jeżdżąc zwykle o wiele mocniejszym autem, przestałem zauważać to wszystko co mnie otacza. kto z was nie pamięta swoich pierwszych rodzinnych wycieczek, gdzie za dzieciaka siedziało się z nosem wpisanym w szybę auta. a teraz? każdy pragnie tylko śmignąć do celu, byle jak najszybciej.
więc podróżuje sobie pomiędzy polami, lasami, wzdłuż i wszerz rzek, po wzgórzach i dolinach i obserwuję, obserwuję to wszystko o czym już dawno zapomniałem. widzę to, co próbowałem sobie wyobrazić składając pojedyncze słówka w zdania, zapisane w elementarzu. jestem szczęśliwy, bo, o to na nowo dostrzegam sens słów 'podróże kształcą'.

deszcz i ultraviolet

2010-06-03T12:25:00.001+02:00

a za oknem deszcz i kler.
pomiędzy kolejnymi stacjami mówią coś o poparciu dla pana prezesa.
dlaczego w naszym kraju nawet "wolne wybory" muszą zajeżdżać fioletem??
jak mnie to wkurza!!
bogu widzisz i nie grzmisz!
no chyba, że podtopienia to twoja sprawka?

weekendowo

2010-05-31T20:07:00.004+02:00

w sobotę zbliżyłem się do żagli.
po trosze z konieczności, po trosze z sympatii, a już na pewno z tęsknoty.
nie ma co zmarzłem tej zimy i wiosny też marznę, poza tym nie ma piękniejszego widoku niż żagle na wodzie. no i jeszcze ten zapach pyłu wodnego z rozbijanych na wietrze fal o dziób jachtu. tęczowy pył we włosach, uszach, nosie i na karku, ech... jak ja to lubię.

pofociłem trochę, popływałem również no i ...
... no i cóż, chcę jeszcze!

u mnie na galerii jest jeszcze kilka fot z inauguracji otwarcia sezonu żeglarskiego, więc zapraszam do odwiedzania klikając z prawej strony pod torami, w sznurek kadrem widziane.

tak poza tym dziś jest dzień bociana i powiem wam, że nie próżnują boćki. widziałem ich sporo na łąkach, które dziś mijałem pracując.

brak słów

2010-05-30T17:09:00.000+02:00

hm...
nie kumam?
siadam aby coś napisać, gdy nagle brakuje słów. i co teraz?
wkurza mnie to, tym bardziej mnie wkurza, że nie potrafię jasno określić przyczyn takiego stanu.
za oknem festyn pierwszoczerwcowy, w oknie jaś zwany fasolą próbuje poznać trudną sztukę malarstwa, a na oknie sadzi się awokado z pestki. no właśnie. ma ktoś doświadczenie z awokado? docenię wszelkie rady.
fajnie, bo cytryn wzrasta z nasion. czekałem na to od kilku tygodni.
no i już!

w czasie deszczu też jest fajnie

2010-05-27T19:05:00.000+02:00

i znowu pada!
nawet jest mi to na rękę, bo - tutaj może wielu oponować - lubię deszcz.
czasami jednak go nie lubię, żeby nie było. ale o tej porze roku deszcz nawet kocham. przyzwyczajam się powoli do jego ciągłej obecności, bo coś mi się wydaje, że tego lata nam nie odpuści. więc wygląda to mniej więcej tak:
rano się budzę, czasami nawet przed świtem, odprawiam codzienny rytuał przeciągania (jestem w tym coraz lepszy) i rozpoczynam medytacje, z których wyrywa mnie budzik sąsiada zza ściany nastawiony na 6:57 wg. mojego zegarka.
po rzuceniu okiem za okno, zaczynam siebie przekonywać, że dziś będzie pięknie.
po dwóch godzinach i kilkudziesięciu stronach wszelakich czytadeł, zazwyczaj prostuje swoje przekonanie, że jednak tak fajnie to nie ma z pogodą. w tej właśnie chwili podejmuję ważną decyzję o podjęciu jakiegokolwiek procesu twórczego.
gdzieś w okolicy południa, dość mam tworzenia czegokolwiek i użalania się na deszcz, że pada, że się waha, że cokolwiek, że może jednak przejdzie bokiem dochodzę do wniosku i zbieram się pojeździć rowerkiem.
jak do tej pory się sprawdza. opracowałem świetną technikę nieprzemakania na deszczu, lub - i tu jest zdecydowanie łatwiej - jego braku. mianowicie poruszam się po wszelakich terenach polno-leśno-rolnych w promieniu 15min. od domu. chodzi o to, aby móc znaleźć się w domu w ciągu 15min. od pierwszych objawów deszczu. owszem, człowiek zmoknie, lecz nie przemoknie a to jest może niewielka różnica (raptem cztery litery prze-), ale różnicą jest zasadniczą, jeżeli zależy komukolwiek na zachowaniu optymalnej formy i zdrowia.
jako, że opady mają zdecydowanie charakter przejściowy, można ww. technikę wzbogacić o tzw. punkty osłonowe, np schrony przeciwdeszczowe. i tutaj drobna uwaga, ja osobiście unikam pojedynczych drzew, lub niewielkiej grupki drzew z racji gwałtowności zjawiska. zazwyczaj przelotnym opadom towarzyszą rozszalałe burze (moje ulubione), a chyba każdy wie co pioruny lubią najbardziej.
na zakończenie dodam, że zmokłem wielokrotnie, przemokłem raz, a i to dlatego, że napotkana kałuża okazała się być dziurą, w której o mały włos utopiłbym rower.

wg kolorów pomarańczy

2010-05-18T20:06:00.002+02:00

'nie dzwoń do mnie' - po raz kolejny słyszę te słowa, kiedy chwytam za telefon.

bez sensu.

sam nie wiem. wierzę w prostotę.

ufam, że każdy z nas wyraża swoją wolę słowami w zgodzie z samym sobą.

pewnie, że mam kilku znajomych, którzy rzucają na lewo i prawo nie myśląc o niczym, ani tym bardziej, że właśnie kogoś swoim gadaniem ranią. na szczęście rzadko ich spotykam. a jak już ich spotkam to i tak nie ma o czym gadać, więc jest bezpiecznie.

siedzę w kącie bezsensownie łypiąc na telefon. toczę pojedynki z echem ochoczo hulających słów w zakamarkach myśli. rozważania co dalej będzie nie przynosiły wytchnienia, bo przecież nie ma 'dalej' poza nieustającym 'teraz', dlatego dałem już sobie z nimi spokój.

posiedzę w kącie jeszcze troszkę.

pozwolę sobie obrosnąć kurzem, oparami egzystencji.

zaczekam na burzę i słońce zaraz po niej.

najpierw jednak doleje sobie pomarańczowego drinka.

trochę inaczej o entropii

2010-05-17T22:33:00.002+02:00

tak to już bywa, wszechświat się kurczy to dlaczego z nami miałoby być inaczej?
czas przemija w wymyślony przez nas sposób i mimo iż sami to sobie zrobiliśmy, to nie potrafimy wykombinować niczego co ochroniłoby nas przed jego upływem.
tacy to jesteśmy zdolni, wręcz doskonali, doskonali tylko na wymyśloną chwilę.

kolejny dzień chłonę deszcz. jest zimno. to dobrze, lepiej niż parno - wtedy się rozpuszczam.
w deszczu odnajduję dużo wspomnień, w deszczu odnajduję spokój, odnajduję siebie. kolejny dzień marznę w deszczu próbując się odnaleźć...

zagram partyjkę szachów, zabiję trochę czasu - kto wie, może dzięki temu wygram go trochę dla siebie?
to taka mała, wielka bitwa wg. dość jasno określonych reguł.
jednak jakkolwiek humanitarnie by się to nie odbywało, na koniec zawsze pozostają zgliszcza i popiół.

dzień po dniu

2010-05-11T11:48:00.001+02:00

nosi mnie!
nie bardzo wiem, co z tym fantem zrobić?
usiadłbym najchętniej na trawie, albo lepiej - położyłbym się w trawie i patrzyłbym pionowo w górę. tak, to jest zdecydowanie to czego potrzebuję.
jednak trawa mokra, a nad głową bure niebo.
hm... dziś ta sztuka się nie uda.

burza...
wciąż mnie podpuszcza swoją bezpośrednią bliskością. niestety w tym roku perun lub perkun (pewności nie mam) chyba wybrał się na urlop i zastępuje go lubiący zabawy bożek. już mam dość tej zabawy w chowanego. czy po raz kolejny mam wziąć sprawy w swoje ręce? tutaj wyjaśnienie mojej roli

no i...

za 40 dni wybory i to chyba niecałe a ja wciąż nie wiem komu wierzyć.
jak tak dalej pójdzie na karcie do głosowania dopiszę jakieś nazwisko i to właśnie przy nim postawie krzyżyk.

i jeszcze foto

tak jakoś nie potrafiłem się oprzeć...

ah...
już wiem!
idę poprzestawiać kilka kamieni. może znajdę kilka skarbów do swojej naskalnej kolekcji??

kolejny scenariusz na koszmarny sen

2010-05-10T18:43:00.000+02:00

środek nocy. po ciężkiej fazie ciągłego wiercenia się w łóżku, wreszcie odnajdujesz tą wymarzoną pozycję. jedyne co ci pozostało, to oczekiwanie na zbawienny sen, który zresztą przychodzi tak nieoczekiwanie, jak nieoczekiwanie mogą pojawiać się tylko sny.

jesteś w pięknym salonie umeblowanym stylowymi meblami z XIX wieku. z każdego miejsca salonu, w rytmie wesoło buzującego się płomienia w kominku, przemawiają do ciebie głosy bogatej historii, która przez ostatni wiek tutaj się musiała toczyć. świece, szampan, owoce na stole sprawiają, że powietrze przyjemnie wibruje, a do tego wszystkiego-przyjemnie zniewalające ciepło – uczucie, o jakim zawsze marzyłeś.

odchodzisz od stołu, aby położyć się na dywanie, który przyjemnie pieści twoje nagie stopy. nie wiedzieć czemu, w otwartych drzwiach salonu – tych od strony stylowej łazienki – wychodzi ona, dziewczyna z obrazka. pierwsza, do której zapałałeś żądzą posiadania już w dzieciństwie. ta, która kształtowała później twój charakter, twoje libido. wyimaginowany wzór, do którego przez całe życie dążyłeś w kontaktach (zresztą nieudanych) z kobietami.

stoi tam w drzwiach popijając szampana i pożądliwie patrzy na ciebie. zdecydowanym, jednak niezbyt wulgarnym gestem zapraszasz ją do siebie. niczym anioł unoszący się nad ziemią, zbliża się do ciebie swoim delikatnym krokiem. odstawia szampana, i prosi cię do tańca. jej zwiewna koszula nocna, nie jest wstanie ukryć całego piękna w nią spowitego, więc nie potrafisz powstrzymać erekcji, którą ona na pewno zauważyła. tanecznym krokiem, w rytmie walca prowadzi cię ku drzwiom sypialni. otwiera je, a tam wielkie łoże z baldachimem odziane w jedwabną pościel koloru rodzącej się gwiazdy. na wprost łoża kominek tryskający ciepłą energią, rzucający cichy pomruk światła na całą sypialnię. gestem dłoni zaprasza cię od środka. onieśmielony swoim szczęściem wchodzisz, aż tu nagle…

ze wszystkich stron rozbłyskają się nerwowe światła jarzeniówek, niepewnych swojego zadania. szum wielkich klimatyzatorów sprawia, że czujesz się przytłoczony, wypompowany z wszelkiej nadziei jutra. rozglądasz się i zauważasz, że jesteś w wielkim hipermarkecie w trakcie któregoś ze świątecznych weekendów.
nagle podchodzi do ciebie piękna hostessa ubrana w wielką pieluchę proponując ci niesamowicie niską cenę na zakup jednego z jej produktów. nie wiedzieć, czemu bierzesz roczny zestaw dla dziecka do trzech i pół kilograma. próbujesz umówić się z jakże piękną, aczkolwiek z racji pieluchy śmiesznie wyglądająca hostessą, gdy z innej strony podchodzi kolejna, o jeszcze piękniejszych rysach twarzy. tym razem ubrana w coś, co przypominać miało szminkę do ust. po krótkiej chwili była następna i jeszcze jedna, i kolejna, aż w końcu zacząłeś odczuwać klaustrofobie – uczucie, którego nigdy nie poznałeś, zaatakowało cię z niebywałą precyzją i siła. porzucając swój kosz pełen pieluch, szminek, rajstop, i bóg wie, czego jeszcze, zacząłeś czym prędzej uciekać do wyjścia. oszalały ze strachu musisz, co chwila zmieniać kierunek ucieczki, ponieważ zdziczałe z zaangażowania panie od promocji torują ci drogę, proponując co chwila nowe zakupy w jakże okazyjnych cenach w to świąteczne popołudnie.

wreszcie tak oczekiwanie, a zarazem jakże niespodziewanie znajdujesz się na parkingu. idziesz do swojego samochodu nie zwracając na razie uwagi na blask bijący z otoczenia. przecież dobrze pamiętasz, gdzie zaparkowałeś swoje srebrne taco, chociaż wcale nie kojarzysz abyś dzisiaj w ogóle do niego wsiadał. w końcu dochodzisz do swojego sektora. sektor b -twój ulubiony. od samego początku istnienia tej galerii handlowej, zawsze tam parkujesz swoje autko. miejsce tak naprawdę, w żaden sposób nie wyróżnia się od pozostałych na tym parkingu, ale ty wiesz, że ono jest twoje. podczas wielu lat robienia tutaj zakupów, tylko raz twoje miejsce byłe zajęte. rozczarowany wróciłeś do domu, rozważając nawet napisanie petycji do kierownika galerii z zażaleniem, ale jakoś wypadło ci to z głowy.

więc jesteś w swoim ulubionym sektorze i nagle po raz kolejny zaczynasz powątpiewać. stajesz, niepewnie się rozglądając, a dookoła ciebie jak parking długi i szeroki wszędzie stoją zaparkowane srebrne taco. powoli jednak wytrwale idziesz w kierunku twojego miejsca parkingowego. zadziwiające?! - pomyślałeś, jaki wielki zbieg okoliczności. do tej pory myślałeś, że jesteś jedynym posiadaczem srebrnego taco w tej trzymilionowej metropolii, a tu taka niespodzianka?

po krótkiej chwili kontemplacji odzyskałeś równowagę i ruszyłeś dalej nieco żwawszym krokiem, ponieważ w tej chwili zobaczyłeś wypływające nagle ze wszystkich wyjść setki hostess, które biegły w twoim kierunku. z szybko bijącym sercem dobiegłeś do swojego - wydawać by się mogło – samochodu, jednak nie zareagował on na pilota swoim standardowym „piok-piok”. mało tego, kluczykiem też nieudało ci się otworzyć jego drzwi. zdezorientowany zacząłeś uciekać pośród tysięcy srebrnych taco, chaotycznie wciskając guzik od pilota. pośród wrzasków awanturujących się hostess wydawało ci się jakbyś usłyszał swoje autko, w przyległym do twojego sektorze. udałeś się w tamtym kierunku nie dbając już o nic. chciałeś już tylko znaleźć się w swoim małym przytulnym srebrnym taco, jakby właśnie tylko tego ci brakowało do wyjścia z tej dziwnej sytuacji. kiedy już zbliżyłeś się do źródła dźwięku o tonie przypominającym wyposażone w standardowy alarm taco, okazało się, że to było dziecko z zabawką modulującą takiż sam dźwięk „piok-piok”. oszalały z przerażenia udałeś się w innym kierunku, z którego dobiegł cię twój wybawiający dźwięk, jednak okazało się, że na parkingu pośród srebrnych taco, jest więcej dzieci z zabawkami.

zamroczony srebrnym blaskiem bez nadziei na ratunek położyłeś się na jednym z niewielu trawników pośród całego parkingu, oczekując na sąd ostateczny, wymierzony z rąk pięknych hostess przypominających pampersy, szminki, rajstopy, obrzydliwie wielkie tipsy i jeszcze wiele innych zupełnie nie potrzebnych produktów kawalerowi takiemu jak ty.

- bez sensu? – pomyślałeś, jak mało trawników znajduje się na parkingach wielkich centrów handlowych.
już zacząłeś układać w głowie list z zażaleniem do dyrektora twojej galerii, kiedy dopadła cię pierwsza z hostess tym razem ubrana w wielki but na szpilce, a potem następna przypominająca krem na zmarszczki i jeszcze jedna. już miałeś eksplodować ze strachu i złości, kiedy nagle tuż obok krawężnika, na którym spoczywała twoja głowa usłyszałeś swoje zbawienne „piok-piok”. dopiero teraz zauważyłeś jak zbielał twój kciuk od kurczowego wciskania guziczka na pilocie. odwróciłeś głowę, i ujrzałeś bez wątpienia twoje srebrne taco. resztkami sił przetoczyłeś się z krawężnika i …

wreszcie koniec! – wzdychnąłeś – dziwne, jak pięknie wygląda szósta godzina o poranku z perspektywy podłogi i pracy, która cię dziś czeka po tak realnym koszmarze! spocony jednak zadowolony podnosisz się z dywanu siadasz na łóżku, kiedy nagle dobiega cię „piok-piok”. odruchowo w myślach skanujesz mieszkanie szukając kluczyków, ale nie, przecież to dźwięk budzika ze stolika nocnego.

szósta dziesięć czas wstawać i szykować się do pracy.

as-sala alejkum

2010-04-28T19:01:00.000+02:00

od kilku dni namiętnie wsłuchuję się w nowy album lao che i uważam, że są odjechani jeszcze bardziej niż zwykle. poza tym miele dagadane, hey, anię dąbrowską z movie, czesława, muchy, pustki i się nie mogę nadziwić jakich mamy w kraju fajnych artystów. odnalazłem w eterze netu trzy notowania różnych list przebojów i namiętnie zamieniam krzyżyki na głosy na poszczególne pozycje. a co.

mało tego, od kilku dni już mniej namiętnie staram się godzinkę przespacerować. normalnie godzinka ta mijała na rowerze, jednak z powodów dla mnie nie zrozumiałych rower odmówił posłuszeństwa i cierpię przeokropnie z tego powodu. wciąż próbuję zorganizować dla się ramę jednak z powodu braku funduszy nie mogę sobie jej od tak zakupić. kilka dni temu awarii uległa również prowadnica łańcucha zwana potocznie 'przerzutka'. no cóż, starość nie radość, młodość naiwność.
dziś zlazłem cztery sklepy z częściami dla rowerów - tej śrubki nie mieli. oczywiście mogą cały komplet mi sprzedać. mają do wyboru, do koloru. bywa. jednak jest szansa - zostały jeszcze dwa sklepy w mieście i dwa, może trzy serwisy.

week zapowiada się dla mnie całkiem ciekawie. odbędzie się w tym czasie wieczór kawalerski - potrójny!
no cóż przeżyje jeden, to przeżyje całą resztę. swoją drogą zastanawiam się jak to się skończy. zbitka trzydziestu pięciu chłopa, każdy ubrany w swoją galabije z arafatkami na głowie i to wszystko wciśnięte w jakiś ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy nad jeziorem. hm...
hasło przewodnie to: "I Ogólnopolski Zjazd Nafciarzy (czytać Szejków)". w planach wieczoru jest przeprowadzenie za pomocą różdżek z cedru mongolskiego rekonesansu terenowo - geologicznego w celu namierzenia nowych pokładów ropy naftowej, do tego horyzontalnie - wertykalna próba terenowa nowego sprzętu wiertniczego , no i oczywiście będzie to co szejkowie lubią najbardziej, czyli pokaz nowych haftów dywanowych, jednak myślę, że pokaz ten odbędzie się dopiero w okolicach świtu.

as-sala alejkum!

muzycznie...

2010-04-20T20:59:00.001+02:00

... i bez komentarza...

... oczarowali mnie, dlatego polecam.
niesamowite brzmienie całego albumu 'maleńka'.
w końcu słychać czysty i klarowny dźwięk w tym marketowym, muzycznym szumie.

klepsydra tv, las i stacje benzynowe

2010-04-19T13:04:00.001+02:00

wczorajsze wydarzenia mnie przybiły - nie mogłem już znieść tego uniesienia spowodowanego pogrzebem pierwszej pary i tego wszystkiego, co było z tym związane - dlatego postanowiłem popedałować kilka kilometrów, z dala od wszelkich ośrodków przekazu wizji i fonii.

wybrałem się do lasu.

lubię las, za to, że można go podziwiać od wielu lat, a i tak z nowym rokiem zaskoczy nas czymś nowym. wczoraj wybrałem się w tereny, które odwiedzałem 10 lat temu. 10 lat wystarczy, aby wszystko wywróciło się do góry nogami. nie poznałem żadnego z miejsc, w którym bywałem wcześniej. mało tego, 10 lat wystarcza by się po raz kolejny zgubić w leśnych odstępach. dla mnie w lesie najwspanialsze są mało uczęszczane ścieżki, które biegną jak dawniej głęboko w las, po to tylko żeby - dawniej było inaczej - gdzieś w samym jego środku nagle się urwać, na skraju jakiegoś leśnego zbocza. należę do tych, którzy nie lubią się cofać, zresztą zawrócić rower w gęstym poszyciu leśnym graniczy z cudem, dlatego usilnie parłem na przód. zazwyczaj okazywało się, że po kilku, kilkudziesięciu metrach ścieżka pojawiała się znowu, ale czasami ginęła bezpowrotnie. w takiej sytuacji zawsze dobrze jest chwilę odpocząć.

oczywiście miałem ze sobą aparat, jak zawsze podczas wędrówek, jednak to co oglądałem zaskoczyło mnie tak bardzo, że o nim zapomniałem. udało mi się zrobić tylko kilka zdjęć a i one zazwyczaj zostały wykonane właśnie na końcach ślepych leśnych traktów. natrafiłem na kwiatki, które o czymś mi przypominają, jednak nie pamiętam o czym ani nawet ich nazwy.

koniec końców zrobiłem 30 km. po drodze napotkałem wiele osób, które zapominały się w sobie podczas leśnych wędrówek, rowerzystów goniących za formą sprzed zimy oraz wielopokoleniowe rodzinne przejażdżki. cieszy mnie fakt iż rower staje się coraz bardziej popularny, z drugiej strony zmartwiony jestem faktem, że sprzęt, który z takim mozołem poskładałem parę lat temu do kupy, przejechał już trochę ponad 10000 km, no i mówiąc kolokwialnie sypie. koniecznie muszę zorganizować sobie ramę.

bym zapomniał. wracając do domu zajechałem jeszcze na stację benzynową. najnormalniej potrzebowałem sobie pierdnąć w oponki i przy okazji kupiłem wiaderko lodów do domu. okazuje się, że w sytuacjach uniesień narodowych, wielkich świąt, itp. stacje pełnią rolę wielkich marketów, na których z każdym dniem można kupić coraz więcej produktów i usług. swoją drogą zastanawiam się nad faktem, kiedy będzie można przy okazji tankowania skorzystać z usług fryzjera, kosmetyczki, czy chociażby solarium. no panowie prezesi wielkich stacji benzynowych coraz więcej kobiet odwiedza wasze salony, pomyślcie o tym, a jeżeli zechcecie wprowadzić ww. usługi pamiętajcie, że to właśnie ja pomyślałem o tym pierwszy.
ale nie martwcie się, wierzę, że się dogadamy.

seks i burza

2010-04-14T20:53:00.009+02:00

małgoś dziś stwierdziła, że jestem seksoholikiem.

a to wszystko dlatego, iż wysłałem jej zdjęcia z pewnej sesji, którą odbyłem w zaciszu własnego domu. efekty mojej pracy możecie zobaczyć tutaj , a konkretnie chodzi o te pierwsze 11 zdjęć, które wyglądają podobnie do tego z boku.

tak się temu przyglądam i sam już nie wiem. może jednak siedzi we mnie jakie licho? ciekaw jestem jak wy na to spojrzycie?

za oknem pada. to dobrze. lubię jak pada.

niezależnie od tego czy siedzę w ciepłym osłoniętym od deszczu pomieszczeniu, czy jestem akurat jego strugami moczony. podoba mi się deszcz. od zawsze uważałem, że działa oczyszczająco na ciało i duszę. uwielbiam przy tym oddawać się przeróżnym oczyszczającym rytuałom wymyślonym na potrzebę chwili - oczywiście w czasie opadów deszczu.

od kilku dni, może nawet tygodni czekam jednak, nie na deszcz a na towarzyszącą mu burzę. wypatruje charakterystycznych chmur, które mogą w sobie kryć tą świetlną gwałtowność. do tej pory udało mi się kilka z nich upolować. niestety warunki atmosferyczne miały inne zdanie niż moje i zawsze gdzieś te chmury pogoniło. no cóż wciąż czekam za burzą.

a czekam na nią tylko dla tego, bo burza jest dla mnie pierwszą oznaką wiosny. jestem przekonany, że i przyroda czeka na ten znak, aby móc już bez obaw oddać się kwitnieniu.

i już.

no właśnie, dlaczego?

2010-04-10T22:56:00.002+02:00

no i co?

minęło raptem kilkanaście godzin od tragedii, jaka po raz koleiny dotyka nasz naród.

nadal nie potrafię zrozumieć dlaczego?

czy nasuwają się jakieś refleksje?

nie wiem sam co mam o tym wszystkim myśleć, faktem jest, że czuję się jak sierota. rozmawiałem długo z rodzicami - co nie zdarza się zbyt często - ale nawet oni jacyś tacy przygaszeni.

mogę tylko przypuszczać, że dla nich razem z tym samolotem przepadło 'lepsze jutro'.

ale wciąż nie mam odpowiedzi: co to znaczy?

czuję się dziwnie.

i odcinam się teraz zupełnie od polityki, bo jaka to była polityka każdy wie - pozostawiam to waszej ocenie.

ale to też są rodziny.

wiele z tych osób pozostawiło, żony, dzieci a być może nawet wnuki (pomijając inne zażyłości rodzinne).

a ja mam moją małgosię.

dziewczę nad wyraz urokliwe, wspaniałe i ponad wszystko doskonałe.

często pukam się w głowę jakim to ja jestem zatwardziałym facetem i swoim zachowaniem burzę jej wiarę we mnie.

małgoś dlaczego to jest takie skomplikowane?

pan los i katastrofa w smoleńsku

2010-04-10T10:39:00.004+02:00

wczoraj słuchałem tego utworu z myślą o historii, którą opowiada, a z którą jestem bardzo emocjonalnie związany, bo to też byli moi znajomi.

dzisiaj jest inaczej.

zostaliśmy 'politycznymi sierotami'.

będę szczery, wielu z tych osób, które zginęły w samolocie prezydenckim nie lubiłem. mało tego czasem potrafili mnie porządnie wkurwić.

teraz nie ma to już żadnego znaczenia

to co się stało jest niewytłumaczalne. nie potrafię tego opisać.

chciałbym właśnie ten utwór zadedykować 'naszym przyjaciołom z tupolewa'.

jest mi smutno.

bajka na dobry dzień

2010-04-09T11:26:00.003+02:00

dzisiaj dalszy ciąg uwielbianych przeze mnie bajek dla dorosłych. oczywiście pozostawiam wam miejsce abyście mogli wyciągnąć wnioski. miłej lektury.

zbigniew królikowski

'bajki chińskie dla dorosłych'

opowiadanie pt: 'lew i asertywny zając'.

pewnego dnia król zwierząt, lew, stwierdził, że jest już za stary, aby polować i uganiać się po lesie za zwierzyną. wydał wobec tego dekret, w którym ogłosił, że od poniedziałku kolejno każdego dnia do zjedzenia zgłoszą się: sarna, jeleń, dzik itd. do końca miesiąca. dekret został rozwieszony przez borsuki na drzewach w najważniejszych punktach w lesie, a wśród zwierząt zapanowała panika. biegały zdezorientowane, radząc się jedno drugiego, co robić . w końcu postanowiły interweniować. pierwsza do lwa udała się sarna.

— widziałam się na liście do zjedzenia — zaczęła nieśmiało, a lew spojrzał na listę.

— tak — odparł — na poniedziałek, a o co ci chodzi?

— no ale... jak to tak... do zjedzenia? — dukała przestraszona.

— a dzieci?

— dzieci? — lew szukał na liście. — są przewidziane na środę.

— no ale... jak to? — nie mogła wydusić słowa.

— słuchaj, sarno — zaczął pryncypialnie lew — jak zaczaję się na ciebie, to co, masz jakieś szanse? nie masz. a nauganiam się po tym lesie jak głupi. ty się naganiasz, spocisz się, mięso jest potem twarde, szkodzi mi, mam zgagę. to nie ma sensu. widzisz sama. no, głowa do góry. do poniedziałku, sarno, cześć!

sarenka spuściła głowę i odeszła.

wpadł dzik.

— ty, lew — zaczął zadziornie od samego wejścia — co ty się wygłupiasz z tą listą?

— a o co tobie znowu chodzi?

— ja, twój kumpel do zjedzenia?

— tak, niech sprawdzę — lew pochylił się nad listą — na sobotę.

— no, co ty? razem chodziliśmy na imprezy, biegaliśmy za dziewczynami...

lew mu przerwał:

— słuchaj, dziku, ja już jestem w tym wieku, że może jeszcze pamiętam, jak biegałem za dziewczynami, ale już na pewno nie pamiętam, w jakim celu. rozumiesz! to nie jest argument. no, to do soboty!

i dzik poszedł.

sytuacja powtarzała się. przychodziły różne zwierzęta, przypominały swoje zasługi, powoływały się na koneksje i koligacje, prosiły, straszyły, próbowały przekupić.

w końcu przyszedł zając.

— cześć, lwie! — zaczął zwyczajnie.

— cześć!

— w lesie mówią, że umieściłeś mnie na swojej liście do zjedzenia.

lew spojrzał na listę:

— tak, na niedzielę.

— słuchaj, możesz mnie skreślić?

— ależ oczywiście, nie ma sprawy — powiedział lew i dokonał stosownej korekty.

fever

2010-04-07T17:56:00.001+02:00

nie wiem jak wy, ale ja osobiście uwielbiam dźwięki płynące z gramofonu. jak fajnie, że ktoś kiedyś wpadł na pomysł i wyprodukował pierwszy czarny krążek. o ile by były inne czasy bez tego wynalazku, można się tylko domyślać. czytałem niedawno, że w stanach (więc w kraju gdzie to się wszystko zaczęło) była nawet specjalna wersja gramofonu samochodowego, gdzie można było słuchać ulubionych nagrań nawet w podróży. no cóż, biorąc pod uwagę rewelacyjną jakość dróg w stanach z lat 60-tych, nadal mam pewną wątpliwość, co do jakości odtwarzania. ale co kraj to obyczaj.

no dobrze przejdę do rzeczy. kilka lat temu natrafiłem na płytę (cd niestety, ale zawsze to płyta) michael buble - fever. dzisiaj przejrzałem schowek samochodu, czekając pod światłami na zielone i właśnie wygrzebałem fever. samochód jest inny, ale wrażenie pozostało.

zacząłem szukać po powrocie do domu, bo chciałem dotrzeć do źródła i okazało się, że nie jeden artysta odcinał kupony od tego brzmienia. bo i presley, peggy lee, wspomniany wyżej buble i cały sztab artystów młodego pokolenia pop.

no i zdębiałem. przejrzałem w wolnej chwili sieć i okazuje się, że wciąż nie wiem - kto był pierwszy. ale nie ważne. bo znalazłem wykonanie little willie john'a z 1956 roku i zaspokoiło to moją potrzebę zgłębiania tematu.

tak więc nagranie to dedykuję mojemu szczęściu - małgosi.

little willie john - fever

odrobinę o przetrwaniu

2010-04-05T11:40:00.003+02:00

dziś miałem szarpaną noc.

w którejś jej części wylądowałem ze swoimi kursantami na przystani żeglarskiej i przeprowadzałem zajęcia. ekipa młoda i ambitna więc bardzo szybko łapią podstawy. no ale jak to zwykle bywa z praktyką już gorzej, dlatego spotykamy się tak wcześnie.

padło z moich ust kilka instrukcji i poleceń i zostawiłem pięcioosobową ekipę z jachtem i zadaniem otaklowania. mówiąc prościej mieli przygotować żaglówkę do wypłynięcia. że najlepiej to zadanie sprawdzić już po wykonaniu poszedłem do mariny zamienić słówko z bosmanem, no i w ogóle pokręcić się trochę po przystani.

po kilku minutach dosiadłem się przed bosmanatem na dużej ławie do kilku innych żeglarzy. nawet nie zdążyliśmy rozpocząć rozmowy gdy nagle z trzcin po lewej stronie przystani wyłoniła się postać ubrana w charakterystyczną czerwonoczarną kurtkę. to był bear grylls.

no nieźle pomyślałem gdy się do nas przysiadł. momentalnie przeskoczyłem na swój łamany angielski i zacząłem wypytywać o to co tu w ogóle robi.

powiedział, że po tym jak skończyli nagrywać materiał w gdyni, postanowił, że rozejrzy się po kraju - pomyślał, że jest kilka fajnych miejsc na obozy skautów. oczywiście zacząłem wypytywać o gdynię, dlaczego postanowił wejść w miasto, jak długo trwa nagranie odcinka, i żeby opowiedział o najciekawszych chwilach jakie przeżył nie tylko podczas kręcenia 'sztuki przetrwania'.

no i zaczęło się opowiadanie.

muszę się przyznać, że zapomniałem o swojej załodze i zajęciach jakie mam z nimi przeprowadzić. przyszli po kilkunastu minutach meldując wykonanie zadania, ale zaraz jak się zorientowali z kim rozmawiam od razu olali resztę. a bear opowiadał, o trudnościach, papierologi, pozwoleniach - przedstawiał kulisy programu.

w którymś momencie wróciliśmy do gdyni, ponieważ stwierdził, że to był jeden z najtrudniejszych odcinków. pochwalił się, że zawsze przygotowuje się merytorycznie do odcinka (wiadomo od tego zależy czy przeżyje) i solidnie się wystraszył już na etapie czytania. nie wiedział co go spotka na miejscu, po przeczytaniu historii za czasów ustroju totalitarnego.

mówił jeszcze, że za czasów komandosów mieli z oddziałem szkolenia na opuszczonych terenach fabryk, osiedli a nawet miast na całym świecie, jednak i tak zaskoczyło to co zastał w stoczni. zaczęliśmy się śmiać kiedy mu przypomniałem, że to miejsce jest opuszczone zaledwie od kilku lat.

z załogą postanowiliśmy zaprosić bear'a na rejs z czego bardzo się ucieszył. a że zrobiło się iście wiosennie z porywistym wiatrem, którego siła nie schodziła poniżej regularnej czwórki, było wesoło. oczywiście na początku nauczyliśmy gościa kilku podstawowych komend w naszym języku z czego też bardzo się ucieszył.

ogólnie było bardzo wesoło. bear okazał się bardzo sympatycznym facetem, ciągle wszystkiego ciekawym. przypominał mi kilkuletniego chłopca, który musi dotknąć wszystkiego co go zaciekawiło.

to był fajny lucid dream.

opowieść wielkanocna

2010-04-03T11:19:00.003+02:00

jest i sobota.

od bladego świtu za oknami widać paradę pięknie udekorowanych jaj, kawałków wędliny, pieczywa i jakichś ciast. oczywiście nad całym tym składem czuwa któraś z odmian baranka wyglądających gdzieś z pomiędzy kilku zielonych gałązek bukszpanu.

swoją drogą zastanawiam się na ile w tej paradzie jest świąt i tradycji a na ile przykrego obowiązku.

pamiętam, jak za dzieciaka zostałem wysłany z misją do kościoła w celu święcenia pożywienia. i pamiętam jak rodzice mnie napominali, żebym nie wracał do domu do puki ksiądz porządnie święconki nie skropi. no i poszedłem, a że od dzieciaka nieśmiały byłem, to jakoś tak trudno mi było przedostać się na czoło pod ołtarz z skrzętnie przygotowanymi pisankami.

za pierwszym razem się nie udało, a że wydawało mi się iż cała akcja trwa krótko (teraz wiem, że niecałe 20min, wtedy czas nie miał dla mnie znaczenia), to postanowiłem, że zostanę na jeszcze jedną turę... i kolejną... i następną. po jakimś czasie nawet kapłan mnie rozpoznał. z rozmowy jaką ze mną przeprowadził wynikało, iż jest ze mnie bardzo dumny, że noszę święconki dla starszych ludzi - oczywiście nie sprostowałem, że od kilku godzin próbuję wyświęcić swoją, tak jak to mi starszyzna przykazała.

tym razem operacja była banalnie prosta, ksiądz postawił mnie przed ołtarzem jako przykład dla innych wiernych, coś tam nawet mówił o dobrym sercu i uczynności, a moją święconkę zlał tak sowicie, że babka - co ją mama z takim mozołem piekła - cała się zwilgotniała.

kiedy wróciłem dumny do domu z poczuciem dobrze wypełnionego zadania rodzicie bardzo szybko sprowadzili mnie na ziemię, dając mi do zrozumienia, że ww. historia jest na tyle nieprawdopodobna, iż zasłużyłem sobie na karę.

już mniejsza o to co sobie wyobrażali, kiedy synuś nie wracał przez kilka godzin do domu ze święconką, a że nie było telefonów komórkowych, i że ja należałem do grupy 'podróżujących w czasie', wniosek dla nich był oczywisty - zawalił sprawę.

no cóż dzisiaj tak dla odmiany jajka już wyświęcone. starym zwyczajem poobserwowałem młodzież, szukając wśród nich swojego odbicia i tamtego zagubienia.

nie musiałem długo czekać.

a tak przy okazji

życzę wam spełnienia marzeń i marzę o spełnieniu życzeń!

spokojnych świąt.

ale jajca

2010-04-02T16:46:00.002+02:00

moje kochanie włóczy się z bratem i jego przyboczniasami gdzieś poza granicami kraju a mnie zleciło wykonanie kartki na wielką noc. więc siedzę w pustej chacie, pilnuję żeby nie zalało, ciekawskie oczy szabrowników swoją postacią rozczarowuję i drapię po jajkach wzorki mniej lub bardziej przypominające te, jakie zapamiętałem w dzieciństwie.

a za oknem to deszcz, to śnieg, to grad lub wszelkie odmiany wyżej wymienionych. ogólnie ujmując jest szaro. dobra przestaję marudzić i wracam do jajec.

na koniec coś do posłuchania tak na poprawę humoru.

gdzie jest karol?

2010-03-31T18:36:00.005+02:00

a teraz opowiem historię, którą kiedyś gdzieś usłyszałem. opowiada ona o mieszkańcu pewnego niedużego miasteczka. miasteczka tak małego, że każdy z mieszkańców był ze sobą w jakiś sposób spokrewniony.

no, więc mieszkaniec ten, nazwijmy go karol, był jednym z wielu młodych chłopców wychowujących się w rodzinnej atmosferze. był wysoki jak na swój wiek, wysportowany, niebieskooki szatyn o miękkich ale wyraźnie zaakcentowanych rysach twarzy. wraz ze swoimi rówieśnikami, założył klub, do którego mógł należeć każdy. jedynym przykazaniem tego klubu było, aby każdy jego członek coś raz w miesiącu opowiedział. jak nie trudno się domyśleć, klub ten szybko zaczął podupadać, ponieważ w tak małym miasteczku, informacje rozchodziły się za szybko i klubowicze nie mieli o czym opowiadać. dlatego na tajnym zebraniu postanowiono, aby zacząć zapraszać osoby z okolicznych miasteczek. kiedy wieść się rozeszła po przyległych miasteczkach, klub zaczął żyć swoim życiem. uczestnicy spotkań rozprawiali o przyszłości, o marzeniach.

na jednym ze spotkań pojawiła się dziewczyna z bardzo dużego miasta (nazwijmy je duma), miała na imię iva. to było tego dnia, kiedy karol się zwierzył, że chce podjąć studia, ale nie wie, w jaki sposób się do tego zabrać. bo wiecie to było w czasach, kiedy nie było internetu, telewizji. jedynym środkiem informacji było tranzystorowe radio. jednak karol zaczynał dopiero liceum, i do studiów miał jeszcze, co najmniej cztery lata. w trakcie tego spotkania zdarzyło się coś jeszcze. iva i karol przypadli sobie do gustu. iva zaczęła przyjeżdżać częściej rozmawiali ze sobą coraz dłużej. w końcu zakochali się w sobie. karol w miarę możliwości również jeździł do ivy, te wyjazdy z biegiem czasu stawały się coraz częstsze i trwały coraz dłużej. na spotkaniach miłość tych dwojga była pożywką dla pozostałych uczestników. przeżywali ją razem z nimi, można powiedzieć, że nawet im jej zazdrościli. ale była to zdrowa zazdrość.

po trzech latach od pierwszego spotkania karola z ivą klub zawiesił swoją działalność, ponieważ zebrani w nim koledzy mika skończyli szkoły i podjęli prace w dużych miastach. jednak przyjaźń pośród członków przetrwała próbę i w trudnych chwilach mogli na siebie liczyć.

karol, tak jak reszta członków byłego już klubu skończył ogólniak. jednak marzenia jego się nie zmieniły i zaczął studia. niestety jedyna uczelnia, do jakiej z powodów finansowych mógł przystąpić, była oddalona od jego miasteczka o ponad sześćset kilometrów. co gorsza była równie daleko od miasta ivy. jednak karol był zawsze optymistą i potrafił i to przezwyciężyć, do tego stopnia, że i syndy zapragnęła mimo oczywistych trudności nadal się z nim spotykać. spotkania były oczywiście rzadsze, ale ich miłość stawała się coraz dojrzalsza, głębsza.

karol na studiach radził sobie całkiem nieźle. poznał nowych znajomych, narodziły się nowe przyjaźnie. jednak karol każdą wolną chwile pragnął spędzać tylko z ivą, ale możliwości ku temu było mało. po dwóch latach studiów nasz bohater dostał propozycję przeniesienia do dumy, z której oczywiście bardzo się ucieszył. jednak warunkiem przeniesienia było zaliczenie wszystkich przedmiotów z semestru jeszcze przed letnią sesją egzaminacyjną. karol zabrał się do egzaminów z wielką ochotą i już wkrótce zostały mu tylko dwa egzaminy.

pierwszy z nich zdał bez żadnego problemu. drugi egzamin jednak był inny. mniejsza o przedmiot, bo to nie jest istotne w tej opowieści. właściwie ważne jest to, że profesor, u którego karol miał zdawać - profesor światowej sławy - lekko mówiąc coś mu się tam pod kopułką porąbało i dostał świra. jednak władze uczelni wiedząc o problemie, poprosili o radę lekarza, co zrobić, czy są jeszcze jakieś szanse na powrót zdrowia. lekarz stwierdził, że szanse są i że lepiej będzie nie izolować szanownego i pozostawić go z obowiązkami z przed choroby, co pozwoli jegomościowi zapomnieć o problemie, a co za tym idzie szybciej wrócić do zdrowia, a przynajmniej zapobiegnie pogłębianiu się choroby. jednak wielki „manitou” lekarz nie był zbyt dobrym fachowcem od świrów i nie mógł wiedzieć, że właśnie nadmiar pracy spowodował chorobę profesora, ani nie mógł przewidzieć, że jego orzeczenie doprowadzi pacjenta do kompletnego zajoba.

no a karol biedny chłopak, kiedy szedł na trzecią poprawkę, jeszcze nie wiedział nic o stanie jego egzaminatora i wierzył prawdziwie w swoja wiedzę, że właśnie dziś to zda. po raz kolejny karol poczuł, że zawalił - nie zdał, ale zacisnął zęby i się nie poddawał. walczył tydzień, miesiąc, semestr. zaprzestał kontynuować naukę na następnym semestrze, by zgłębić tajną wiedzę na temat przedmiotu, którego nie mógł zaliczyć. bo jest jeszcze jedna rzecz, która musicie wiedzieć. karol może nie był zbyt pracowity, ale miał bardzo piękny dar, wszystko, w co się zaangażował potrafił zrozumieć. do tego stopnia był dobry w tych rzeczach, że nawet profesorowie, którzy poznali go lepiej, tego daru mu zazdrościli. no wiec niebieskooki chłopak, któremu wszystko do tej pory wychodziło, który nigdy nie miał problemu żeby opanować materiał z zakresu wymaganego na studiach, teraz zderzył się z grubą ścianą i to jeszcze w bardzo ważnym okresie jego życia.

jak się słusznie domyślacie karol nie dostał przeniesienia na studia w dumie. nie mógł również liczyć na pomoc ze strony władz uczelni, no, bo przecież żadna uczelnia nie chce się reklamować, że zatrudnia świrów, więc wszystko było utajnione i nikt nic nie wiedział o przypadłości, na jaką zapadł profesor.

karol po półrocznym zaspokajaniu swojej wiedzy na temat tajników zaległego przedmiotu przygotowany w zakresie, jakiego by mu pozazdrościli doktoranci, ba nawet profesorowie, poszedł do prowadzącego na egzamin. niestety nie udało się i tym razem. karol wieczny optymista ten, któremu nieznane są takie problemy, się załamał. zapadł w dołek, jakiego ludzkość jeszcze nie widziała.

do tego wszystkiego przez ostatnie miesiące był tak pochłonięty nauką, ze nie zauważył nawet burzy, jaka się zaczęła pomiędzy nim a ivą. teraz to do niego dotarło. postanowił z nią porozmawiać i coś zrobić z tym problemem. ale coś w nim zgasło. ogień, który ogrzewał jego, nieskażone chłopięce serce nagle został zdmuchnięty przez jakiegoś świra. jednak była jeszcze w nim ta iskierka - była jeszcze iva. pojechał do dumy i przez kolejny miesiąc razem z ivą rozdmuchiwał tą iskrę, aby znów zapłonął ogień w jego sercu.

jednak historia ta nie kończy się happyendem. bo tu nagle w momencie, kiedy karol zaczynał wierzyć w siebie, w ludzi, w legendę, jaką każdy z nas nosi, właśnie w tym momencie stało się coś, czego nie mogły udźwignąć jego zmęczone barki. pokłócili się z ivą.

jednak nie to go załamało, ta kłótnia była inna. nie było w niej złości, agresji, czy innych równie beznadziejnych symptomów kłótni, ale było w niej coś, co nie dawało karolowi spokoju, coś tak silnie niepokojącego, że nie był w stanie się podnieść nawet miesiąc później. karol nie załamał się w sposób, w jaki większość ludzi się załamuje. on nawet pod tym względem był inny. wiedział, że już nigdy nie zobaczy ivy. lecz był spokojny, nawet zapomniał o niej bardzo szybko, nie czuł zupełnie nic i to mu nie dawało spokoju. w całej tej historii karol nie wiedział jednego, bo nie mógł tego wiedzieć, że został wyjałowiony z wszelkich uczuć. już go nie cieszyło słońce o poranku, krople rosy na trawie a ptaki przestały dla niego śpiewać. płomień karola zgasł i to na dobre.

karol przestał spotykać się ze znajomymi ze studiów, przestał jeździć do domu, w ogóle przestał robić, cokolwiek. w ciągu pół roku postarzał się, posiwiał a miał dopiero dwadzieścia trzy lata. już nie było karola. w krótkim czasie zapomniał jak się nazywa, kim jest - został nędzarzem.

dzisiaj nikt nie wie, co się z nim stało. podobno ktoś go widział żebrzącego pod sklepem, a może to tylko był ktoś podobny. na ironie losu, iva była ostatnią osobą, która widziała karola. w tamtej chwili, kiedy mówiła mu „żegnaj” nie myślała, że już nigdy więcej go nie zobaczy, nie przypuszczała, że nikt już nigdy więcej nie zobaczy karola.

i co z tą nocą??

2010-03-30T19:52:00.003+02:00

zalewa nas chińszczyzna, tajwańszczyzna i sam nie wiem co jeszcze z tamtych rewirów kontynentu.

znany fakt, chiny wyprodukują wszystko, w każdej ilości i za niewielkie pieniądze. teraz kiedy zdobywają technologię na miarę XXI wieku, nawet o jakości nie ma co za dużo dyskutować. nawet jeżeli buty, koszulka, czy cokolwiek innego nie dotrwa do końca sezonu, to co tam. nie bez kozery kosnumpcjonizmu (jest takie słowo?) uczymy się od naszych braci z zza oceanu. popsuło się to się kupi nowe, przecież mam saldo w banku stać mnie.

dziś wracając z basenu popełniałem takie sobie właśnie frywolne pomyślunki i jakże mnie zaskoczyła wystawa pewnego stoiska przed wejściem do tunelu prowadzącego w kierunku dworca pkp. właściwie mijam to stoisko za każdym razem, kiedy wracam po kilkudziesięciu minutach taplania się w wodzie. podziwiam gospodyni tego przybytku. poczciwa 'pani babcia', z którejś z okolicznych wiosek przylegających do miasta, a połączonych z nim koleją, jest rekinem biznesu niskobudżetowego. reaguje na każde zachwianie na rynku konsumpcyjnym momentalnie wypełniając swoimi chińskimi towarami lukę na rynku. ot przykład: śniegi zaczęły topnieć stoisko z ciepłymi skarpetami, rozbudowało się o kilka par kolorowych kaloszy. wystarczy, że niebo przesłoni ciemna chmura na stoisku znajdziemy parasole. obrotna 'pani babcia'.

dzisiaj wracając po raz kolejny ujrzałem gospodynię ze swoim już lekko rozklekotanym straganikiem, nadszarpniętym przez ząb czasu i warunki atmosferyczne.

a na straganiku już rozgościła się wielkanoc, ze swoimi palemkami, pisankami, barankami, koszyczkami wszystko made in china (sprawdziłem z niedowierzania). znalazłem nawet zestaw dla zagonionych przez konsumpcję rodaków, składający się ze wszystkiego co powyżej i opakowane dodatkowo w koszyczek wyłożony jakimś nitohawtowaną serwetką.

eh...

znowu święta.

z dawnych czasów

2010-03-28T17:07:00.003+02:00

kościół farny pw. św. bartłomieja. w drugiej połowie XIV wieku zawitał do miasta gotyk i tak o to przez kolejne pół wieku został wybudowany trójnawowy, zorientowany, o układzie bazylikowym. czego chcieć więcej?

i tu ciekawostka. na cegłach murów kościoła zachowały się liczne napisy wyryte przez meiszkańców siegające nawet kilku wieków wstecz.

ot ci dopiero pamiątka.

bajka na dzień dobry

2010-03-28T10:56:00.002+02:00

całkiem niedawno przeczytałem taką historię, która nie wiedzieć dlaczego, utkwiła w mojej pamięci na dłużej. przypominam sobie o niej zawsze w dziwnych okolicznościach, co powoduje u mnie mimowolny uśmiech na twarzy.

gorąco polecam pozycję zbigniewa królickiego zatytułowaną ‘bajki chińskie dla dorosłych’. jest to seria 108 'opowieści dziwnej treści' jak pisze o tym sam autor. w tym ponad trzystu stronicowym zbiorze znalazły się autentyczne bajki i legendy pochodzące z chin, ale również opowieści, które autor zasłyszał gdzieś po drodze swojego bogatego życia i których akcja rozgrywa się na ulicach miast i miasteczek naszego kraju.

poniżej przedstawiam opowiadanie dwudzieste szóste właśnie z ww pozycji.

----#########----

zbigniew królikowski

'bajki chińskie dla dorosłych'

opowiadanie pt: 'złota śrubka'

dawno, dawno temu na dalekich przedmieściach londynu urodziło się dziecko płci męskiej. nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że chłopczyk zamiast pępka miał złota śrubkę. wszyscy bardzo się dziwili. rodzice poprosili o konsultację medyczną, ale lekarz nie stwierdził żadnych innych anomalii. jednak złota śrubka niepokoiła rodziców i zwrócili się do światowej sławy chirurga z prośbą o radykalną interwencję. ten jednak odmówił ze względu na to, że w tak dziwnej przypadłości nie ma żadnych doświadczeń.

chłopczyk rozwijał się więc i rósł, a wraz z nim rosła śrubka. chłopiec był przedmiotem docinków i kpin innych dzieci, ale się do tego przyzwyczaił. jako młodzieniec stał się obiektem zainteresowań wielu dziewczyn i trudno było mu pogodzić się z faktem, że interesują się śrubką, a nie nim. skończył szkołę, studia, dostał dobrą pracę w banku, a w miarę jak dorastał, złota śrubka w pępku stawała się dla niego obsesją. chodził do lekarzy, był u psychiatry i psychoanalityka, a śrubka wciąż tkwiła tam, gdzie przedtem. próbował medytacji, jogi, sztuk walki, ale to nic nie zmieniało. w końcu trafił do pewnego tybetańskiego lamy, który po wysłuchaniu jego opowieści, powiedział, że rozwiązanie swojej historii znajdzie wysoko w górach w tybecie. powinien natychmiast wyjechać na taką to a taką górę, pościć, medytować, a rozwiązanie przyjdzie samo.

mężczyzna wyruszył ucieszony, tak jak poradził lama, do tybetu. nareszcie znajdzie rozwiązanie swojego problemu. po kilku dniach trudnej podróży dotarł w rejony opisane przez lamę. odszukał górę, usiadł i zaczął medytować.

siedział tak przez wiele dni, pościł i medytował, ale nic się nie wydarzyło, nikt nie przybył z pomocą. mężczyzna był już bardzo wyczerpany i zrezygnowany.

któregoś dnia słońce wstało tak jak zwykle, ale jeden promień światła skierował się wprost do jego brzucha - do śrubki. promień wydłużył się i sięgnął główki śrubki, a potem zaczął się lekko obracać, powoli, powoli, bardzo powoli wykręcając ją z brzucha.

mężczyzna był rozentuzjazmowany. nareszcie znalazł rozwiązanie.

a gdy śrubka w całości wykręciła się z pępka, wtedy niespodziewanie... odpadła mu dupa.

----#########----

wiosna się poci

2010-03-27T16:21:00.002+01:00

eh...
po raz kolejny medytuję nad klawiaturą komputera, szukam rozwiązań dla problemów, które chwilę wcześniej sam wykreowałem. i tak w kółko. ale na tym to chyba polega. tak mi tłumaczą wszyscy wokół.

miałem plan.
później przesunąłem deadline w czasie.
teraz się okazuje, że znowu nawalam.

kurde jakie to skomplikowane jest, to, to życie.

za oknem wiosna niebem się poci, przynajmniej sąsiedzi przerwali notoryczne parapetowe podróże. kurcze każdy po kolei liże swoje okna, co chwile zerkając czy nie ma smug. ale zbliża się jakaś palma kościelna, więc wszyscy chcą spotkać panaboga przynajmniej mając czyste okna. może ma to jakiś sens? właściwie to czemu nie. może poprzez metodyczne mycie okien obmywamy swoje już nieco zakurzone po zimie dusze?

odnalazłem w jednym z wielu kartonów płytkę SIA. polecam, zaraz rozejrzę się po sieci może uda się podpiąć jakąś zachętę. poczekajcie chwile...

o i już jest! przy okazji spostrzegłem iż pani sia ma wielkie poczucie humoru. ci z australii już tak mają :)

czas

2009-12-30T16:57:00.004+01:00

a wymyślony czas i tak ma gdzieś nasze tęsknoty i płynie,
________________________________i płynie,
___________i płynie...

więc nie wiem jak wy, ale ja mam ochotę trochę go potrwonić w tym mijającym roku.

a co mi tam zasłużyłem sobie na to.

no właśnie!

2009-12-30T13:35:00.004+01:00

patrzę w kalendarz i co widzę, to co każdy na moim miejscu. jedną z trzech ostatnich karteczek, jakie przewidział producent tego dobrobytu na ten rok. no cóż kartka z cyfrą 29 wylądowała na blacie w kuchni przyciśnięta kubkiem kawy - przyda się, na odwrocie znalazłem przepisy na noworocznego drinka.
teraz jest widoczna 30-stka. w przyszłym roku będzie bardziej mi tożsama niż kiedykolwiek wcześniej, no ale to dopiero za kilka miesięcy.

zostały dwie kartki, ostatnie dwie przewidziane na ten rok. dwie i nic ponad to! chyba najwyższa pora zastanowić się nad sobą, przeanalizować za i przeciw, stworzyć bilans zysków i strat.
no i tak się nad tym wszystkim zastanawiam, to nasuwa mi się pytanie: właściwie po co?

co gorsze nie znajduje na nie odpowiedzi, ani dziś, ani nigdy wcześniej. a może właśnie tak ma być? nie wiem, jakoś nie czuję tej wielkiej pompy, fajerwerków itp, a szampański nastrój jest mi niewiarygodnie obcy.

zabawnie prawda?

ale poza tym wszystkim, w nowym roku dostanę swoją jedyną i najukochańszą gwiazdkę z nieba.
a co!

i co wy na to?

rozmowy z lustrzanym odbiciem - powroty

2009-12-28T22:00:00.001+01:00

- co robisz?
- czytam.
- co czytasz?
- Twoje odbicie, szukam czegoś dla siebie. Czuję się jakaś bezdomna, chyba inaczej myślę o nas niż Ty.
- ojej!
- ale nie przejmuj się, nie ma czym.
- nie bardzo rozumiem jak mam to odebrać, raczej naturalne jest, że myślimy inaczej.
- taak.
- ale coś czuję że to grubsza sprawa będzie - zaczynam się przejmować.
- nie, NIE, nie.
- TAK, tak, tak! poważnie
- no właśnie chyba zbyt poważnie. zbyt poważnie traktuję, Ciebie, siebie, to, co robię
- co to znaczy?
- brutalna ta moja bezdomność i to zupełnie nic nie znaczy.
- zupełnie?
- zupełnie!
-chodź cię zaadaptuję i będę się tobą opiekował.
- wiesz, wierzyłam w Twoje fantazje na mój temat, może nawet nie fantazje, a wyobrażenia, pragnienia, traktowałam wszytko dookoła jako zbiór ważnych dla mnie informacji, a tu patrzę w lustro i co widzę? widzę, że jednak prowizoryczną tymczasowość, zachowujesz i zaznaczasz swoją odrębność, a ja utęskniona zdycham do Ciebie - to refleksja taka, na temat jak spostrzegamy to nasze, "my".
- no całkiem mocna ta refleksja, ale do rzeczy wchodzisz czy nie?
- no dobrze zaadoptuj mnie, podpiszemy papierki a zaraz potem zrobimy...
- hola hola! ja adoptuję i ja ustalam warunki, basta!
- ale...
- po pierwsze, obiecaj mi, że nie będziesz na mnie szczekać i chlastać jęzorem.
- ok!
- po drugie, nie ma porannego zrywania ze mnie kołdry!
- no wiesz, ale ja tak bardzo...
- czekaj, jeszcze jest trzeci warunek konieczny i ostateczny...
- no jaki, no powiedz jaki, proszę.
- będziesz mnie kochać cierpliwie i czule, to co wchodzisz?
- hm..., ok biorę wszystko, gdzie podpisać?
- o, tutaj w tym miejscu.
- już! i co teraz?
- jak to co, kochaj mnie!

słońce pośród gwiazd

2009-12-27T11:04:00.002+01:00

za oknem słońce. zapowiedź dzisiejszych okoliczności przyrody odebrałem już wczorajszej nocy. wychodząc z domu nad głową miałem zachmurzone niebo i silny zachodni wiatr. pamiętam, że pomyślałem, że fajnie by było popatrzeć na księżyc. i tyle.

tego wieczoru jeszcze wielokrotnie zadzierałem głowę do góry. za każdym razem niebo było coraz bardziej przetarte. miałem okazję podziwiać żeglujące chmury na tle granatowoczarnego nieba. wrażenie potęgowało światło księżyca, które wspaniale wręcz magicznie rozświetlał podniebne baranki.

w czasie, o którym piszę przebywałem w ścisłym centrum miasta, a więc zwarta zabudowa miejska, kupę betonu i asfaltu i - co staje się ostatnio coraz bardziej modne - odrobinę więcej szkła. miasto się 'rozwija' przybywają wielkie połacie zadaszonych metrów kwadratowych, umożliwiające wzięcie udziału w nowoczesnych pielgrzymkach i pochodach. dotarła nawet do tego zapomnianego przez czas miejsca 'magia' promocji.
jest szybkie żarcie, szybka praca, szybkie życie i... zdecydowanie za mało wolnej woli. nawet to miasto, które zostało w przeszłości zbudowane na wielkich podkładach węgla, zrozumiało że w czasach szalonych ekip namaksaproekologicznych, musi dać swoim mieszkańcom coś więcej, żeby mogło pozostać na mapie czarną kropką. poza tym jest jeszcze kwestia złóż naturalnych, których jest coraz mniej.
dlatego już od dawna zauważyć można odpływ młodych ludzi do większych miast w kraju i na świecie. ci, którzy pozostają czasami mają szczęście, układają sobie wspaniałą wieżę z zastanych klocków i są szczęśliwi. jednak zdecydowanie więcej można spotkać takich, którzy pogubili się w gonitwie za coraz to bardziej modną modą. mają zawsze dużo do powiedzenia o tym co w kraju i za granicą, o podróżach, nowinkach technicznych. dla każdego mają jakąś dobrą radę i wspaniały sposób na życie. na lewo i prawo rzucają tym z rękawów swoich modnych koszul. przykre w tym wszystkim jest tylko to, że sami nic nie robią i większość czasu - a jako bezrobotni mają go całkiem sporo - inwestują w programy popularno-naukowe, które oglądają w swoich modnych telewizorach kupionych za pożyczone pieniądze. ludzie diskoveryzacji.

czasem jednak przy okazji świąt do miasta przyjeżdżają ci, którzy odważyli się na jakieś zmiany. ich opowieści może nie przypominają tych rodem z hollywood, ale w każdej z nich czuć znamiona pasji, pasji która zaraża, czasem nawet na dłuższą chwilę. oczywistym jest fakt, że nie wszystkim, którzy próbują od razu się udaje. ale próbują dalej. bo warto. spotkania z takimi osobami, są zawsze odświeżające.

być może to miasto wykorzysta kiedyś swój potencjał i da młodym osobą godne warunki do rozwijania własnej legendy, a może pozostanie tylko miejscem zamieszkałym przez emerytów i rencistów. a może jak przyjadę tu znowu za kilka lat zupełnie nic się nie zmieni. nie wiem jak będzie.

dziś mogę tylko powiedzieć, że takiego nieba nocą nie ma nigdzie indziej na ziemi i może lepiej, żeby tak pozostało.

a i jeszcze jedno,
tak gdzieś koło północy, podczas powrotnej wędrówki do domu, gdy już wyszedłem z labiryntów miejskiej zabudowy, zauważyłem całkowitą zmianę kierunku wiatru z zachodniego na południowy. no i oczywiście było już zupełnie czyste niebo pełne gwiezdnego pyłu.
i wiecie co, najbliższa pełnia księżyca będzie wyjątkowa.

statystycznie

2009-12-25T15:28:00.003+01:00

zaliczam się do grupy tych nienormalnych.
spędzanie czasu z najbliższymi rozstraja mnie nerwowo wpędza w depresje. czuje się jakoś tak beznadziejnie w towarzystwie rodziny. nie wiem, ale wydaje mi się, że uwierzyli w jakieś ideały i na siłę starają się mnie na nie nakierować. ale jest mały problem. nigdy mi o nich nie opowiedzieli.

jeszcze tylko kilka godzin i wleje w siebie morze alkoholu, to pozwoli mi zapomnieć o nerwach, braku zrozumienia i trzęsących się z bezsilności dłoni.

boję się, że doniesienia z gazet o beznadziejnej śmierci są tak jakby...

...o mnie.

siły życzę

inaczej o świętach

2009-12-24T22:56:00.006+01:00

bo w tym czasie tak wszyscy sobie życzą, szczęścia radości i że w atmosferze rodzinnej, czas na przemyślenia, długie rozmowy. i że nawet przez tą krótką chwilę skłóceni potrafią pogadać o niczym znaczącym, ale zawsze... to rozmowa.

wielu cały rok, żyje tym dniem.
inni znowu kombinują jak ten dzień przeżyć.

a ja?

no cóż pozostaje mi tylko pozostać sobą.
nie do końca jest tak, że jest mi z tym dobrze.

dlatego chcę wam (a przede wszystkim sobie) życzyć odwagi, aby w ważnych chwilach pokonywać własny strach przed życiem.

a tak wyglądają święta na wsi

huhu ha idzie zima zła!

2009-12-17T23:28:00.002+01:00

próbuję zachować resztkę człowieczeństwa, oddając się rutynie, za którą nie do końca przepadam.

a po godzinach: śnieg za oknem chyba dopiero się rozkręca, chciałbym aby tak do świąt sypało. rozumiem, że niektórzy to, nie do końca przepadają za takim obrotem sprawy, bo miotełka, bo szypa, bo skrobaczka i pewnie jeszcze wiele innych powodów. ale jest zima i zima ma być, taka biała z bałwanami.
tylko jest jedno ale; w pogoni za sensacją i pewnie z racji mrozu co widmo domniemanej pandemii grypy przesunie na wiosnę w massmediach pewnie usłyszymy o krwawym żniwie białej zimy. no ale cóż, do krwawego lata już przywykłem więc i do takiej zimy da się przyzwyczaić.